ตอนยุนเวยลุกจากเตียงพอดี มีคนโทรเข้ามา เธอเหลือบมองตัวอักษร “โจว” บนหน้าจอเพียงแวบเดียว ก่อนจะปิดเครื่องทันที
ขณะเดียวกัน ชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังเดินไปเดินมาอย่างหงุดหงิดอยู่ไม่ไกลจากหอพักหญิง
โจวเจ๋อเยี่ยนก้มมองโทรศัพท์ หน้าจอยังคงแสดงสถานะว่าไม่มีคนรับสาย
“จิ๊”
เขาขมวดคิ้ว แววหงุดหงิดชัดเจนวาบผ่านดวงตาเรียวหงส์ที่มักเจือรอยยิ้มไม่ใส่ใจอยู่เสมอ ตอนนี้หรี่ลงเล็กน้อย
เดิมทีเขาก็ไม่เต็มใจมาทำธุระวันนี้อยู่แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะชายชราที่บ้านบ่นไม่เลิก บังคับให้เขามาพบคู่หมั้นที่ว่านี่ แถมยังอ้างสวยหรูว่า “สร้างความรู้สึกดี ๆ ต่อกัน” เขาคงขี้เกียจมารออยู่ใต้หอพักหญิงแบบนี้
เขาคิดว่าไหน ๆ ก็มาแล้ว อย่างน้อยก็ยอมพบหน้ากันสักครั้ง ทำพอเป็นพิธีไว้ให้ทางบ้านพอใจก็จบ