นี่คือของขวัญที่โจวเจ๋อเยี่ยนส่งมาให้เชียวนะ! ของขวัญที่ผู้หญิงตั้งมากมายใฝ่ฝันอยากได้ แถมยังมีคนอีกตั้งเท่าไรที่อยากเกาะกิ่งใหญ่อย่างโจวเจ๋อเยี่ยน แต่ก็ไม่มีโอกาส
ยุนเวยกลับไม่แม้แต่จะมองให้มากกว่านี้สักนิด ไม่มีแม้แต่คำถามเกี่ยวกับโจวเจ๋อเยี่ยนสักคำ แล้วก็เดินจากไปอย่างเย็นชาแบบนี้เลยหรือ?
ท่าทีนี้ช่างไม่แยแสยิ่งกว่าการโยนขยะเสียอีก ราวกับว่าโจวเจ๋อเยี่ยนไม่มีค่าให้พูดถึงในสายตาเธอเลย
แต่ก่อนที่เธอจะได้พูดอะไรต่อ ร่างของยุนเวยก็หายไปตรงประตูห้องพักแล้ว เหลือไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ
ตลอดเวลาที่ผ่านมา นอกจากคำขอบคุณอย่างสุภาพกับคำกำชับสั้น ๆ ประโยคนั้น ยุนเวยก็ไม่ได้พูดอะไรกับเธออีกเลย
ถ้าเป็นเวลาปกติ ซ่งเฉียนเยว่ที่เป็นคนอ่อนไหวและคิดมากคงสังเกตเห็นความเย็นชาและห่างเหินของยุนเวยในวันนี้ไปนานแล้ว
แต่ตอนนี้เธอกำลังมองดอกไม้กับของขวัญที่ตัวเองวางไว้บนโต๊ะของยุนเวย พลางนึกถึงท่าทีไม่แยแสของยุนเวยเมื่อครู่ ในใจจึงมีแต่ความอิจฉาและความไม่พอใจที่บิดเบี้ยว
ทำไมของที่เธอทำได้แค่แอบถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึก ถึงไร้ค่าในสายตาของยุนเวยขนาดนั้น? ทำไมเธอถึงแทบไม่ได้รับแม้แต่สายตาจากโจวเจ๋อเยี่ยน แต่ยุนเวยกลับเหยียบย่ำความรู้สึกที่เขามอบให้จนจมดิน แล้วทิ้งขว้างราวกับของไร้ค่าได้ง่ายดายขนาดนั้น?
ยุนเวยที่เดินออกจากหอพักหญิงไม่รู้เลยว่าซ่งเฉียนเยว่กำลังคิดอะไรอยู่เบื้องหลัง แน่นอนว่า ต่อให้รู้เธอก็ไม่สนใจ
ตั้งแต่อยู่ในห้องพัก เธอก็โทรหาคนขับรถแล้ว ตอนนี้คนขับน่าจะใกล้ถึงประตูมหาวิทยาลัย
เธอเดินไปทางประตูมหาวิทยาลัยอย่างไม่รีบร้อน พลางทบทวนเนื้อเรื่องของโลกใบนี้อยู่ในหัว