"ผมยอมชดใช้สิบเท่า สิบเท่า ขอคุณหนูใหญ่โปรดยกโทษให้ผมครั้งหนึ่งเถอะ" จินซานหูก้มลงกราบกับพื้นตัวสั่นเทาไปทั้งตัว เอ่ยขอความเมตตาอย่างไม่หยุดหย่อน
สาวน้อยที่ชื่อเสี่ยวหยุนนั่งอยู่บนเก้าอี้ สีหน้าโกรธเคืองจ้องมองเขาอยู่ ไม่ยอมเอ่ยปากตอบสักคำ
"ยังไง? คิดว่าคุณหนูใหญ่ของเราจะแคร์เงินเศษๆ แค่นั้นหรือ?" ชายแผลเป็นกระแทกเสียงฮึดฮัดออกมา น้ำเสียงไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด
"เปล่าๆ ครับ นี่มันแค่ นี่มันแค่เครื่องบรรณาการเล็กๆ น้อยๆ ของผมเอง นิดหน่อยเองนะครับ" จินซานหูตกใจจนเหงื่อแตกพลั่ก ใบหน้ายิ่งซีดขาวลงไปกว่าเดิม
โกงผู้คนมาหลายปีขนาดนี้ คิดไม่ถึงว่าวันนี้จะมาถูกใครเขาหลอกเข้าให้ ภายในใจแค้นฝังรากพวกคนใต้บังคับบัญชาที่ตามืดบอดจนแทบอยากจะฆ่าให้ตาย
วันนี้ถ้าไม่สามารถทำให้เจ้ายัยคุณหนูใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าโอนอ่อนได้ เขาไม่อยากจินตนาการด้วยซ้ำว่าผลลัพธ์ของตัวเองจะโชคร้ายขนาดไหน
นึกถึงตำนานเล่าลือในยุทธภพแล้วก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบ ขนหัวลุกทุกเส้น
"คุณหนูใหญ่ ท่านว่าควรจะจัดการยังไงถึงจะหายแค้นเจ้าคะ?" ชายแผลเป็นเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสุภาพนอบน้อม
เมื่อได้ฟัง สาวน้อยกลับไม่พูดอะไร แต่ขมวดคิ้วราวกับกำลังครุ่นคิด
แม้จะใช้เวลาแค่เพียงหนึ่งถึงสองนาทีสั้นๆ แต่สำหรับจินซานหูที่ยังคุกเข่าอยู่กับพื้นกลับเหมือนทุกวินาทีเป็นปี เหงื่อเย็นบนหน้าผากไหลทะลักออกมาอย่างบ้าคลั่ง ไหลลงมาตามคางหยดลงพื้น อยู่ๆ พื้นตรงหน้าก็เปียกไปเป็นหย่อมเล็กๆ
"เปรี้ยง!" นางโยนภาพวาดที่ซื้อมาโยนลงไปตรงหน้าของจินซานหู
"ชดใช้ราคาเต็มตามจำนวนสามแสนแปดหมื่นที่ข้าโดนโกงไป เรื่องนี้ถือว่าจบกัน แต่พวกเจ้าเปิดร้านค้าขายเอาของเลวมาหลอกขายเป็นของดี ใช้ของปลอมมาหลอกลวงคน ถือเป็นเรื่องชั่วช้าเหลือเกิน ต่อจากนี้ข้าไม่อยากเห็นพวกเจ้าปรากฏตัวที่นี่อีก"