"หยุดเดี๋ยวนะ ต่งเส้าเฟิง วันนี้แกหนีไม่พ้น" ด้านหลังมีเสียงตะโกนด่าดังไม่ขาด
ต่งเส้าเฟิงตอนนี้ไม่สนใจว่าพวกนั้นจะด่าอะไร เขามุ่งแต่จะวิ่งไปข้างหน้า หวังว่ากลุ่มคนข้างหน้าจะช่วยเขาได้
เกือบจะวิ่งถึงแล้ว กลุ่มคนก็รีบห้อมล้อมผู้หญิงชื่อเสี่ยวหยุนไว้ตรงกลาง ชายร่างใหญ่คนหนึ่งกั้นอยู่ด้านหน้า
"หยุด"
ตุบ! มองพวกผู้ชายร่างใหญ่ที่สายตาไม่เป็นมิตร ต่งเส้าเฟิงตกใจ รีบหยุดโดยสัญชาตญาณ
เขามั่นใจได้ว่า ถ้าตัวเองวิ่งฝ่าไปจริงๆ พวกนี้ต้องลงมือแน่
"พวกคุณมาเสียที" เหลือบตาคิดได้ ก็ร้องตะโกนออกมา
เขาตะโกนเสียงดังมาก เจตนาให้พวกที่ไล่หลังอยู่ได้ยิน
พอตะโกนเสร็จก็หันกลับไปมองกลุ่มคนที่ไล่ตาม สีหน้าตื่นตระหนกหายไป เปลี่ยนเป็นท่าทางเย่อหยิ่งเกินจริง
"กล้าก็เข้ามาสิ!" ต่งเส้าเฟิงทำหน้าทะเล้น ชี้นิ้วไปที่กลุ่มคนที่ไล่ตามมา
พวกนั้นเห็นอีกฝ่ายมีคนเยอะ ก็หยุดกันหมด
"พี่เฉียง ทางโน้นคนไม่น้อยเลย เอาอย่างไรดี?" ไล่ซานถามพี่ใหญ่ด้วยความกลัว
พี่เฉียงก็ช็อกไปเหมือนกัน ไม่คิดว่าต่งเส้าเฟิงจะมีคนมากมายขนาดนั้น แถมดูท่าทางไม่ใช่คนที่พวกเขาจะไปยุ่งด้วยได้
"รีบไป" คนที่ออกมาข้างถนนรู้จักกาลเทศะที่สุด รีบหันหลังวิ่งหนี กลุ่มคนนั้นก็หายไปอย่างรวดเร็ว
'ศัตรูรุกเราถอย ศัตรูหยุดเรารบกวน ศัตรูเหนื่อยเรารุก ศัตรูถอยเราไล่' สมเป็นลูกผู้ดีจีนแท้ๆ ใช้กลยุทธ์กองโจรของท่านผู้นำได้อย่างชำนาญ