"ฮึ!" ซุนจื่อหยุนทนหัวเราะไม่ไหวอีกต่อไป หลุดเสียงออกมาทันที
สิ่งนี้ทำให้ต่งเส้าเฟิงที่หน้ากระดากอยู่แล้วยิ่งกระดากหนักขึ้น กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุก ๆ
"นายไม่ใช่คนที่เก่งเรื่องกลั้นหัวเราะอยู่หรือไง?"
"แต่ฉันกลั้นไม่ไหวจริง ๆ นี่นา ฮ่า ๆ ๆ..." คราวนี้เธอไม่แสร้งทำเป็นสุภาพอีกต่อไป ยกมือกุมท้องหัวเราะออกมาทันที
ต่งเส้าเฟิงสีหน้าหมองคล้ำ ถ้าเป็นคนอื่นหัวเราะแบบนี้เขาคงโกรธแล้ว แต่คนตรงหน้าเป็นสาวสวยระดับท็อป ความโกรธนี้จะให้เกิดขึ้นได้ยังไงกันเล่า
"แค่เลือดกำเดาไหล จะขำขนาดนั้นเลยหรือ?"
"เ-เลือดกำเดาไหลไม่ตลก แต่-แต่นาย เอาของเสียบอยู่ในจมูกน่ะสิ มัน-มันตลกมาก ฮึ ๆ ฮ่า ๆ ๆ..." พออธิบายเสร็จแบบตะกุกตะกัก เธอก็ระเบิดเสียงหัวเราะอีกครั้ง
หัวเราะครั้งนี้จนตัวงอ ไม่สามารถยืดหลังตรงได้ เลยย่อตัวลงนั่งยอง ๆ บนพื้น
ต่งเส้าเฟิงนึกถึงคำพูดประโยคนั้นขึ้นมาทันที เอาต้นหอมเสียบจมูกแกล้งเป็นช้าง!
ทันใดนั้น ใบหน้ารู้สึกร้อนวูบ รู้สึกเขินอายยิ่งขึ้นไปอีก
อยากจะดึงกระดาษที่เสียบอยู่ในจมูกออกมา แต่ก็กลัวว่าเลือดกำเดาจะไหลออกมาอีกจะยิ่งน่าอายเข้าไปใหญ่
ครู่หนึ่ง ซุนจื่อหยุนหัวเราะจนพอแล้วถึงได้ลุกขึ้นยืน สูดหายใจเข้าลึก ๆ หลายทีเพื่อกลบเกลื่อนอารมณ์
"แฮ่ก! ขอโทษนะ เมื่อกี้ฉันทนจริง ๆ ไม่ไหว ฮึ ๆ! ฮ่า ๆ ๆ..." เธอรีบขอโทษ แต่พอเงยหน้าขึ้นมาเห็นสภาพตอนนี้ของต่งเส้าเฟิง ก็หลุดเสียงฮึออกมาอีกครั้งจนกลั้นไม่อยู่
"ถ้าอย่างนั้น ให้ฉันเอาหน้าปิดไว้ไหม?" ต่งเส้าเฟิงสีหน้าหดหู่ ถามออกมาอย่างแผ่วเบา
"ไม่ต้อง ไม่ต้อง ฉันสัญญาว่าจะไม่หัวเราะอีกแล้ว" คราวนี้ซุนจื่อหยุนไม่หัวเราะจริง ๆ สีหน้าเคร่งขรึมให้สัญญา