มือของเจียงสุ่ยสุ่ยแตะลงบนหน้าผากของเฉิงเซียวถิง
ร้อนมาก อุณหภูมิสูงจนน่าตกใจ
กล้ามเนื้อทั่วร่างของเฉิงเซียวถิงเกร็งตึง
เขาก้มลงมองหญิงสาวตัวเล็กที่อยู่ตรงหน้า ในเวลานี้หล่อนเหมือนกับขนมปังหอมกรอบก้อนหนึ่ง
"นี่เธอคงมีไข้สี่สิบองศาแล้วมั้ง"
เจียงสุ่ยสุ่ยดึงมือกลับ แล้วเอื้อมไปจับมือขวาของเขา "มือยังเลือดออกอยู่เลย ที่บ้านมีกล่องยาหรือเปล่า ฉันช่วยพันแผลให้"
เฉิงเซียวถิงกลับคว้าข้อมือเธอไว้ แรงมาก
"เจียงสุ่ยสุ่ย" เสียงเขาแหบพร่า
"ทำไมถึงปิดบังโรค ไม่ยอมไปหาหมอนะ ไข้แล้วยังมีบาดแผล จะติดเชื้อเอาได้"
"ไม่ได้เป็นไข้"
"แล้วทำไมร้อนขนาดนี้ล่ะ"
"ถูกใส่ยา" เฉิงเซียวถิงจ้องตาของเธอ
เจียงสุ่ยสุ่ยชะงัก สมองหมุนไปสองรอบ
"ใส่ยา?" เธอเบิกตากว้าง "เธอถูกวางยาพิษเหรอ! รีบโทร 120 ล้างท้องเร็ว!"
มือที่ว่างของเธอเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์
เฉิงเซียวถิงคว้าโทรศัพท์ของเธอไป โยนทิ้งไว้บนตู้รองเท้าที่โถงทางเข้า
เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ผลักเธอให้พิงกำแพง
"ไม่ใช่ยาพิษ"
เขาก้มลง ปลายจมูกแทบจะแตะปลายจมูกของเธอ "เป็นยาพวกนั้น"
เจียงสุ่ยสุ่ยปกติอ่านนิยายอยู่แล้ว เธอรู้ว่าสามคำนี้หมายถึงอะไร
เธอกลืนน้ำลาย มองลงไปที่เสื้อเชิ้ตของเขาที่เปียกโชกไปด้วยเหงื่อ เห็นรอยกล้ามเนื้อหน้าท้องชัดเจน
"แล้วทำยังไงล่ะ" เจียงสุ่ยสุ่ยพูดติดอ่าง "เธอไปอาบน้ำเย็นก่อนไหม?"
"อาบแล้วก็ไม่หาย ยาฤทธิ์แรงเกินไป" ลมหายใจของเฉิงเซียวถิงพ่นรดหน้าของเธอ