"บ่ายนี้พากลับบ้าน" เขาพูด
เจียงสุ่ยสุ่ยชะงัก "กลับบ้านไหน?"
"คฤหาสน์ตระกูลเฉิง" เฉิงเซียวถิงมองเธอ "ไปหาคุณปู่"
สมองของเจียงสุ่ยสุ่ยระเบิดขึ้นมาทันที
พบผู้ใหญ่?
"ฉันไม่ไป!" เจียงสุ่ยสุ่ยปฏิเสธ "เร็วเกินไป เราเพิ่งจะ..."
เจียงสุ่ยสุ่ยกำขอบผ้าห่มแน่น แล้วหดตัวไปที่มุมเตียง
"ไม่ไป" เธอยืนกราน
เฉิงเซียวถิงมองเธอ
"เหตุผล"
เจียงสุ่ยสุ่ยคิดอย่างรวดเร็ว
เราเป็นอะไรกัน? ยังไม่มีการสารภาพรักอย่างเป็นทางการ ไม่มีดอกไม้ ไม่มีพิธีรีตอง
แล้วจะให้ไปพบผู้ใหญ่เลยเหรอ?
นายทุนนี่คิดเลขเก่งจริงๆ ข้ามขั้นตอนการคบกันไปหมด ตรงสุดก้าวเดียวเลย
"ตอนนี้เราไม่ได้เป็นอะไรกันเลย"
เจียงสุ่ยสุ่ยพูดอย่างมีเหตุมีผล "ยังไม่ได้สารภาพ ยังไม่ได้คบหาฉันจะไปหาคุณปู่ของเธอทำไม ฉันไม่ไป"
เฉิงเซียวถิงพิงหัวเตียง
มองเด็กสาวที่ทำตัวเป็นเม่นอยู่ตรงหน้า
ขี้กลัว ระวังตัวมาก
เมื่อคืนอาศัยฤทธิ์ยา ก็ครึ่งล่อครึ่งหลอกกินเธอเข้าไปแล้ว ตอนนี้เธอรู้สึกตัว ก็เริ่มคิดบัญชีแล้ว
อายุยี่สิบแปดเพิ่งจะได้ลิ้มรสชาติ ถ้าถูกบีบบังคับจนสุดทาง เธอหนีไปซ่อนตัว จะไปจับเธอที่ไหน
ต้องลูบขนให้เรียบ
"ได้" เฉิงเซียวถิงยอม "วันนี้ไม่ไป"
เจียงสุ่ยสุ่ยถอนหายใจโล่งอก
ลดผ้าห่มลงนิดหน่อย เผยให้เห็นไหปลาร้า ซึ่งเต็มไปด้วยรอยแดง
เธอก้มลงมองตัวเอง แล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาถึงคาง
ออดดังขึ้น
เฉิงเซียวถิงดึงผ้าห่มออก ลุกจากเตียง