เจียงสุ่ยสุ่ย: [ทำไมล่ะ]
[ ]: [ค่ายกยอใจ]
เจียงสุ่ยสุ่ยมองเงินหมื่นก้อนนั้น ไม่กดรับ
เจียงสุ่ยสุ่ย: [ไม่ได้รับผลงานก็ไม่รับรางวัล]
[ ]: [น้อยไป?]
ตามมาด้วยข้อความโอนเงินอีก
[วีแชท โอนเงิน: 50000.00]
เจียงสุ่ยสุ่ยรีบพิมพ์
เจียงสุ่ยสุ่ย: [อย่าโอนอีก! ฉันไม่เอา]
[ ]: [เย็นนี้ว่างไหม]
เจียงสุ่ยสุ่ย: [ไม่ว่าง ฉันต้องทำการบ้าน]
[ ]: [ฉันอยู่ใต้หอพักเธอ]
เจียงสุ่ยสุ่ยคว้าโทรศัพท์ เดินไปที่ระเบียงมองลงไป
รถเมย์บัคสีดำจอดใต้ไฟถนน กระจกลง เฉิงเซียวถิงนั่งอยู่ที่คนขับ มือข้างหนึ่งวางบนประตูรถ ระหว่างนิ้วมีบุหรี่ที่ยังไม่จุด
เจียงสุ่ยสุ่ยถอนหายใจ
เธอเปลี่ยนเสื้อตัวนอก หยิบกุญแจแล้วลงไปข้างล่าง
ออกจากประตูหอพัก ลมเย็นของฤดูใบไม้ร่วงพัดมาเล็กน้อย เจียงสุ่ยสุ่ยรูดซิปเสื้อกันหนาวให้แน่น แล้วเดินไปที่รถ
เฉิงเซียวถิงเปิดประตูรถลงมา
วันนี้เขาสวมเสื้อสเวตเตอร์คอสูงสีดำ ทับด้วยเสื้อโค้ทยาวสีเทาเข้ม ตัวสูงมาก บังแสงไฟถนน
"ขึ้นรถ" เฉิงเซียวถิงเปิดประตูข้างคนขับ
เจียงสุ่ยสุ่ยยืนนิ่งไม่ขยับ
"พูดตรงนี้แหละ" เจียงสุ่ยสุ่ยพูด
เฉิงเซียวถิงมองเธอ สาวน้อยมือทั้งสองข้างในกระเป๋า คางซุกในปลายเสื้อ ท่าทางระแวงมาก
เขาไม่ฝืน พิงประตูรถ
"ข่าวปิดข่าวแล้ว" เฉิงเซียวถิงพูด "ไม่มีใครรู้ว่าเป็นเธอ"
"คนในโรงเรียนรู้กันหมดแล้ว" เจียงสุ่ยสุ่ยพูด