เจียงสุ่ยสุ่ยเงียบปาก เพราะชดใช้ไม่ไหว
ในรถเงียบสงัดลง ผ่านไปครู่หนึ่ง เจียงสุ่ยสุ่ยก็ทนไม่ไหวอีก
"เมื่อกี้เธอช่วยฉันทำไม?" เธอถาม
"ช่วยอะไร?"
"ช่วยฉันทำให้เฉินหมานโกรธไง"
เจียงสุ่ยสุ่ยมองเขา "บ้านเธอไม่ได้ค้าขายกับบ้านเธอเหรอ? เธอทำลายหน้านางขนาดนี้ ไม่กลัวกระทบธุรกิจเหรอ?"
เฉิงเซียวถิงมองถนนข้างหน้า
"ธุรกิจตระกูลเฉิง ไม่ต้องพึ่งผู้หญิงเพื่อรักษาไว้"
น้ำเสียงเขาหงอยมาก "และเธอทำให้เธอไม่พอใจ"
หัวใจเจียงสุ่ยสุ่ยเต้นพลาดจังหวะ
"ฉันไม่ได้ไม่พอใจ" เจียงสุ่ยสุ่ยปากแข็ง "เมื่อกี้ฉันด่าเธอสนุกมากเลย"
"อืม เห็นได้ชัด" เฉิงเซียวถิงหมุนพวงมาลัย "คำพูดเจ้าเล่ห์ เรียนรู้ได้เร็วดี"
เจียงสุ่ยสุ่ยเบิกตากว้าง
"เธอว่าฉันเป็นจิ้งจอก!"
"ชมเธอ"
เฉิงเซียวถิงมองเธอ "ต่อไปเจอคนที่ไม่ชอบ ก็จัดการแบบนี้ มีเรื่องฉันรับผิดชอบเอง"
เจียงสุ่ยสุ่ยไม่พูดอะไร เธอหันไปมองนอกหน้าต่าง ใบหน้าร้อนผ่าว
รถจอดที่ประตูใต้มหาวิทยาลัยปักกิ่ง
เจียงสุ่ยสุ่ยผลักประตูรถลงไป เฉิงเซียวถิงหยิบกล่องของที่เบาะหลังออกมา ยื่นให้เธอ
เจียงสุ่ยสุ่ยรับมา แล้วหันเดินเข้าหมู่บ้าน เดินไปสองก้าวก็หยุด แล้วหันกลับมา
"อาจารย์เฉิง" เจียงสุ่ยสุ่ยเรียกเขา
"อืม"
"จริงๆ แล้ว ฉันไม่ได้เกลียดเธอ" เจียงสุ่ยสุ่ยพูดจบ ก็กอดกล่องวิ่งหนีไปโดยไม่หันหลัง