เฉิงเซียวถิงหันไปหยิบปากกาและสมุดโน้ตแผ่นหนึ่งจากในรถ
วางบนฝากระโปรง เขียนสองสามบรรทัดอย่างรวดเร็ว
ฉีกออกมาแล้วยื่นให้เธอ
เจียงสุ่ยสุ่ยรับมาอ่านใต้แสงไฟถนน
ลายมือทรงพลังและคมชัด
“ข้าพเจ้าได้รับสร้อยคอจากคุณเจียงสุ่ยสุ่ยฝากไว้ชั่วคราว ผู้ดูแล: เฉิงเซียวถิง”
ด้านล่างมีวันที่และลายเซ็น
เจียงสุ่ยสุ่ยพอใจ
เธอพับกระดาษโน้ตอย่างระมัดระวังแล้วยัดลงในกระเป๋าชุดนอน
“อาจารย์เฉิง ราตรีสวัสดิ์”
เธอห่มเสื้อคลุมตัวกว้างของเขาไว้ แล้ววิ่งไปยังหอพัก
วิ่งไปสองก้าวก็หยุด
หันกลับมา
“เสื้อคลุมจะคืนให้ตอนเรียนครั้งหน้า”
พูดจบก็วิ่งหายไปในพริบตา
เฉิงเซียวถิงยืนอยู่ข้างรถ มองเธอวิ่งเข้าประตูหอพัก
เขาก้มมองกล่องบนเบาะข้างคนขับ
เด็กคนนี้ ระวังเขาเหมือนระวังขโมย แต่กลับใส่ชุดนอนมาหาเขาอย่างนั้น
เฉิงเซียวถิงคาบบุหรี่แล้วจุดไฟ
สูดหนึ่งที
ขึ้นรถ สตาร์ทเครื่อง
คฤหาสน์ตระกูลเฉิง
บ้านสี่เหลี่ยมลานกว้าง ในลานมีต้นหวยแก่สองต้น
เฉิงเจี้ยนเย่และคุณนายเฉิงยังอยู่ท่องเที่ยวที่ยูนนาน ที่บ้านเหลือเพียงคุณปู่เฉิงเท่านั้น
คุณปู่นั่งบนเก้าอี้หวายในลานบ้าน มือหมุนลูกวอลนัทสองลูก
สจ๊วตยืนอยู่ข้าง ๆ ก้มหน้า
“สืบมาได้ชัดเจนแล้วหรือ” คุณปู่ถาม
“ชัดเจนแล้ว” สจ๊วตรายงาน “คุณชายไปรับตำแหน่งอาจารย์พิเศษที่มหาวิทยาลัยปักกิ่ง คณะการเงิน สอนหนึ่งเทอม”
ลูกวอลนัทในมือคุณปู่หยุดหมุน