เฉิงเซียวถิงมองเธอด้วยสายตาที่ทอดลงมา ผู้หญิงคนนี้เปลี่ยนสีหน้าไวราวกับพลิกหนังสือ
เมื่อกี้ในรถยังทำท่าจะข่วนจะกัด ป้องกันเขาเหมือนกันขโมย ตอนนี้กลับเริ่มทำเป็นน่าสงสารหาที่พึ่ง
เขาไม่เอะใจอะไร รับไม้ต่อตามคำพูดของเธอ
“ไม่มีใครกล้ารังแกเธอ” เฉิงเซียวถิงเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง น้ำเสียงเรียบนิ่ง
เจียงสุ่ยสุ่ยมีที่พึ่งแล้ว ความมั่นใจก็เพิ่มขึ้น
เธอก้าวออกมาจากด้านหลังเฉิงเซียวถิง มองเฉินหมานแล้วถอนหายใจ
“คุณเฉิน ฉันรู้ว่าคุณอิจฉาฉัน”
เจียงสุ่ยสุ่ยทำหน้าจริงจัง “ยังไงคุณก็ถูกไล่ออกตอนเอาซุปไปส่ง แต่ฉันกลับถูกบังคับให้มาช้อปปิ้ง เรื่องแบบนี้ใครเจอก็ไม่สบายใจ ฉันก็ทุกข์ใจเหมือนกันนะ หนึ่งล้านเนี่ยฉันไม่รู้จะใช้ยังไง แต่ครูเฉิงดันยืนยันจะให้ฉันซื้อ”
เฉินหมานโกรธจนหน้าอกกระเพื่อม
“ไร้ยางอาย! ผู้หญิงแบบเธอฉันเห็นมามากแล้ว เพื่อเงินทำได้ทุกอย่าง คิดว่าพี่เซียวถิงจะชอบเธอจริง ๆ เหรอ? แค่เล่น ๆ เท่านั้นแหละ!”
เจียงสุ่ยสุ่ยพยักหน้า เห็นด้วยเต็มร้อย
“คุณพูดถูก ฉันก็คิดแบบนั้น”
เจียงสุ่ยสุ่ยกางมือ “เพราะงั้นตอนอยู่ในโรงรถฉันถึงดื้อไม่ยอมลงรถ ฉันบอกว่าฉันยึดมั่นในความมุมานะ ไม่ยอมเป็นของเล่นของเขา สุดท้ายเขาก็ดึงฉันลงมา”
เธอหันไปมองเฉิงเซียวถิง ขยิบตาให้
“ครูเฉิง คุณแค่เล่น ๆ ใช่ไหม?”
เฉิงเซียวถิงมองท่าทางเจ้าเล่ห์ของเธอ