“อันนี้เอาไปได้สิ ให้พ่อแม่เธอลองชิมดู”
เจียงสุ่ยสุ่ยมองฉลากบนกล่องชา “ชานี่ราคาเท่าไหร่ต่อจิน”
“คนอื่นให้มา ไม่ได้เสียเงิน” เฉิงเซียวถิงโกหก
เจียงสุ่ยสุ่ยไม่เชื่อ เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาเปิดดู เสร็จแล้วก็หยิบกล่องชาออกมา ยัดกลับใส่มือเฉิงเซียวถิง
“ชานี่แค่หนึ่งตำลึงก็แพงเท่าเงินเดือนครึ่งเดือนของพ่อฉัน พ่อฉันดื่มแล้วจะนอนไม่หลับ เธอเก็บไว้ดื่มเองเถอะ”
เฉิงเซียวถิงมองเธอ ไม่รับอันนี้ก็ไม่รับอันนั้น
“เธอจะกลับบ้านมือเปล่าเหรอ”
“ฉันว่าจะซื้อขนมจากร้านเต้าซางชุน แล้วก็เป็ดปักกิ่งอีกสองตัว”
แฟนสาวของประธานใหญ่ตระกูลเฉิง กลับบ้านปีใหม่เอาตุ้มเป็ดย่างสุญญากาศสองตัวไปให้พ่อแม่
ถ้าเรื่องนี้หลุดออกไป คนในวงการจะคิดว่าตระกูลเฉิงเจ๊งแหงแก๋
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาผู้ช่วย
“ไปซื้อของฝากหน่อย เอาแบบไม่เอาพวกยาจีนรังนก เอาของพื้นบ้านหน่อย ห่อให้ดูธรรมดาที่สุด แต่ราคาแพงที่สุด”
ผู้ช่วยอึ้งไปฝั่งนั้น จะพื้นบ้านก็ต้องแพง ห่อก็ต้องดูธรรมดาเนี่ย ยากกว่าดีลซื้อกิจการอีก
วงการไฮโซในปักกิ่งไม่มีที่เก็บความลับ
ผู้คนในวงการต่างแซวกันว่าเฉิงเซียวถิงปิ๊งเด็กปีหนึ่ง
แต่แซวกันไปก็ไม่มีใครเชื่อจริงจัง ตระกูลเฉิงฐานะขนาดไหน บรรพบุรุษถือปืนเข่นฆ่ามา ตอนนี้ถือกลุ่มบริษัทมูลค่าหลายแสนล้าน
ส่วนเจียงสุ่ยสุ่ย มาจากเมืองเล็กทางใต้ พ่อแม่เป็นครูมัธยม
คุณสมบัติแบบนี้ในปักกิ่ง ต่อให้จะไปเป็นพี่เลี้ยงเด็กให้ตระกูลเฉิงก็ยังต้องสืบประวัติถึงสามชั่วคน