กู้ซินเหลยชี้ไปที่ถุงพลาสติกสีแดงขาวในมือของเจียงสุ่ยสุ่ย
หลินเจียเจียก้มลงมองถุงนั้น
ซูเปอร์มาร์เก็ตห่าวไจ้ไล้
เธอก็ชะงักไปเหมือนกัน แต่จะให้เสียมาดไม่ได้
"เธอจะรู้อะไร"
หลินเจียเจียหัวไว "นี่มันเรียกว่าสำรวม ไม่เหมือนพวกบ้านรวยแร่ที่แปะแบรนด์เนมทั้งตัว กลัวคนอื่นไม่รู้ว่าบ้านมีเงินไม่กี่บาท รู้ไหมว่ารวยแล้วไม่เอาเงินไปอวดน่ะเป็นยังไง"
หลินเจียเจียคว้ากระเป๋าเดินทางสีชมพูในมือเจียงสุ่ยสุ่ยมาทันที
กระเป๋าเบาแค่นี้ เจียเจียเริ่มใจเสีย แต่มาถึงขั้นนี้แล้วจะถอยไม่ได้
เธอวางกระเป๋าลงบนพื้นระเบียงทางเดินตรง ๆ
"มา วันนี้ให้เธอได้เห็นของดี"
หลินเจียเจียหันไปทางเจียงสุ่ยสุ่ย "สุ่ยสุ่ย รหัสเท่าไหร่"
เจียงสุ่ยสุ่ยอึ้ง "ฉันไม่รู้ เฉิงเซียวถิงเป็นคนตั้ง"
หลินเจียเจียพูดไม่ออก
กู้ซินเหลยหัวเราะเยาะ "แกล้งทำเป็นอะไร กระเป๋าใบหนึ่งยังไม่รู้รหัส ข้างในคงใส่อิฐมาละมั้ง"
หลินเจียเจียอารมณ์ขึ้นมา เธอย่อตัวลงมองรหัสล็อก เป็นศูนย์สามตัว เธอลองกดปุ่มเปิด
คลิก ล็อกเปิดออก
เฉิงเซียวถิงไม่ได้เปลี่ยนรหัสเลย ยังเป็นรหัสจากโรงงาน
หลินเจียเจียเปิดฝากระเป๋าขึ้นทันที
ระเบียงทางเดินเงียบกริบ
ในกระเป๋าเดินทางสีชมพูไม่มีเสื้อผ้า
มีกล่องหลายสิบใบวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ
บนสุดเป็นกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มสองใบ
หลินเจียเจียมือไว เปิดกล่องหนึ่งออกทันที
สร้อยคอเพชรทั้งเส้นวางอยู่ข้างใน แสงไฟนีออนตามระเบียงส่องมากระทบ จนกู้ซินเหลยแทบตาพร่า