คุณปู่ส่ายพัดใบไม้ "เมื่อกี้หนูพูดว่าลูกหลานนอกใจต้องมีผลกรรมตามมา แต่นี่เขามีผลกรรมแล้วล่ะ"
เจียงสุ่ยสุ่ยกัดเปาจื๋อไส้แป้งทอดกรอบ "ผลกรรมอะไรหรือคะ?"
"เขาอายุจะสามสิบแล้ว ยังหาภรรยาไม่ได้สักคน"
คุณปู่เริ่มนินทาหลานชายตัวเอง "อารมณ์เสีย หน้านิ่งตลอด เหมือนใครมาทำหนี้ เขามีท่าทีแบบนายทุน ข่มเหงคนใต้บังคับบัญชาทุกวัน สาวๆ ต่างหนีเขาไม่ทัน"
เจียงสุ่ยสุ่ยได้ยินคำว่า "ท่าทีแบบนายทุน" กับ "ข่มเหง"
ดีเอ็นเอตื่นตัว!
เธอกลืนเปาจื๋อที่อยู่ในปากลงไป
"คุณปู่ พูดถูกต้องที่สุดเลย นายทุนแบบนี้ควรอยู่เป็นโสดไปตลอดชีวิต" เจียงสุ่ยสุ่ยรู้สึกเห็นด้วยอย่างสุดซึ้ง
คุณปู่เห็นเธอมีปฏิกิริยาแรงขนาดนั้น
"ยังไง? หนูก็เคยเจอคนแบบนี้ด้วยหรือ?"
"ไม่ใช่แค่เจอ" เจียงสุ่ยสุ่ยถอนหายใจ "หนูเพิ่งจะถูกคนแบบนี้ทำให้แทบแย่เลย"
คุณปู่ทำหน้าเฉยๆ "โอ้? เล่ามาสิ ปู่จะช่วยหนูตัดสินให้"
เจียงสุ่ยสุ่ยอึดอัดใจมานาน หลินเจียเจียไม่เข้าใจเธอ พอมาเจอผู้เฒ่าที่เจอชะตากรรมเดียวกันก็เลยพูดระบายออกมา
"ที่มหาวิทยาลัยหนูมีอาจารย์พิเศษคนหนึ่ง เป็นนายทุนเหมือนกัน บ้านมีเงินไม่กี่สตางค์ ชอบมาทำตัวยิ่งใหญ่ที่โรงเรียน" เจียงสุ่ยสุ่ยเริ่มบ่น
คุณปู่กัดเปาจื๋อคำหนึ่ง "เขาทำตัวยังไง?"
"เขาหาประโยชน์จากตำแหน่ง บังคับให้หนูเป็นตัวแทนห้อง แล้วยังให้หนูจัดแฟ้มแผนการสอนให้เขา ถ้าหนูไม่ทำก็จะใช้คะแนนมาข่มขู่ ยังพยายามใช้เงินสองพันหยวนซื้อตัวหนูอีก"