ข้อความในโพสต์บรรยายอย่างละเอียดว่าเจียงสุ่ยสุ่ยอาศัยความสวยพอตัวเข้าหาอาจารย์พิเศษเฉิงเซียวถิง
ไม่เพียงแต่ได้ตำแหน่งตัวแทนห้องเท่านั้น แต่ยังได้แบล็กการ์ดส่วนตัวของคุณเฉิงอีกด้วย
โพสต์เน้นย้ำเป็นพิเศษถึงสร้อยคอเส้นนั้น
[ผู้รู้เผยว่าสร้อยคอเส้นนั้นมีมูลค่าสองแสนสามหมื่นหยวน นักศึกษาใหม่ปีหนึ่งคนหนึ่งจะไปทำให้ซีอีโอพันล้านทุ่มเงินให้เธอได้อย่างไร? เบื้องหลังของดีลนี้ ใครๆ ก็เข้าใจได้]
เจียงสุ่ยสุ่ยมองหน้าจอ
เธอไม่พูดอะไร
หลินเจียเจียมองเธอ “เธออย่าเพิ่งร้อนตัวไป ฉันช่วยเธอโต้กลับในกลุ่มแล้ว เห็นชัดว่ามีคนจงใจปั่นกระแส”
เจียงสุ่ยสุ่ยหยิบเมาส์มา แล้วเลื่อนลง
“ฉันไม่ได้ร้อนตัว”
เจียงสุ่ยสุ่ยชี้ไปที่รูปแรก “รูปนี้ใครถ่าย ถ่ายฉันเตี้ยจัง ฉันสูงหนึ่งเม็ดหกสิบห้า แต่นี่ถ่ายออกมาดูเหมือนหนึ่งเม็ดสี่สิบ”
หลินเจียเจียพูดไม่ออก “นี่มันประเด็นหลักหรือไง ประเด็นคือทั้งมหาวิทยาลัยคิดว่าเธอถูกเลี้ยงดู”
“เลี้ยงดู?”
เจียงสุ่ยสุ่ยเอนพิงพนักเก้าอี้ “นายเศรษฐีคนไหนเลี้ยงดูนักศึกษา แล้วให้เธอไปแย่งทิชชู่ลดราคา 19.9 หยวนในซูเปอร์มาร์เก็ตล่ะ? นายเศรษฐีคนนั้นล้มละลายแล้วหรือไง”
หลินเจียเจียไม่ตอบอะไร เธอชี้ไปที่ช่องความคิดเห็น
ช่องความคิดเห็นมีคนคอมเมนต์เป็นพันแล้ว
ด้านบนเต็มไปด้วยคนด่าเจียงสุ่ยสุ่ย
[เด็กปีหนึ่งสมัยนี้หน้าด้านจริงๆ เพื่อเงินทำได้ทุกอย่าง]
[ไม่แปลกที่คุณเฉิงเจาะจงชื่อให้เธอเป็นตัวแทนห้อง ที่แท้กลางวันเรียน กลางคืนก็เรียน]
[สร้อยคอสองแสนสามหมื่น นี่ต้องขายกี่ครั้งกัน]