เฉิงเซียวถิงเพิ่งอ่านไฟล์ควบรวมกิจการจบ
มือถือสั่น
เขาหยิบมือถือขึ้นมา
อ่านข้อความสามข้อความนั้นจบ
เขาวางปากกาหมึกซึมลงบนโต๊ะ
: [เธอรับไว้หรือเปล่า]
เจียงสุ่ยสุ่ย: [ไม่ได้ดื่ม เขาบอกว่าเป็นงานกลุ่ม ฉันไม่อยากไล่เขาตรง ๆ]
เจียงสุ่ยสุ่ย:[เขายังสร้างกลุ่มส่งอั่งเปาสองร้อยหยวน ตอนเย็นชวนไปกินซูชิอีก]
: [เธอไปหรือเปล่า]
เจียงสุ่ยสุ่ย: [ไม่ไป ฉันไม่ได้ขาดอาหารมื้อนั้น]
: [ฉลาดดี]
เจียงสุ่ยสุ่ย: [หลินเจียเจียบอกว่าเขาอยากจีบฉัน]
เฉิงเซียวถิงจ้องประโยคสุดท้ายนี้
: [หน้าตาดีหรือเปล่า]
เจียงสุ่ยสุ่ย: [ก็ใช่ ดูสุภาพดี หลินเจียเจียบอกว่านาฬิกาข้อมือเขาราคาเป็นหมื่น ครอบครัวน่าจะรวย]
: [มีซิกแพคไหม]
เจียงสุ่ยสุ่ยพลิกตัวในผ้าห่ม
เจียงสุ่ยสุ่ย: [ฉันจะไปรู้ได้ยังไง ก็ไม่ได้มีตาเปลือย แต่ดูผอม ๆ คงไม่มี]
: [ไม่มีซิกแพค ไม่ตรงกับมาตรฐานของเธอ]
เจียงสุ่ยสุ่ย: [มาตรฐานมันตายตัว คนเป็น ๆ ก็เปลี่ยนได้ แค่ดูดีก็พอ]
เฉิงเซียวถิงไม่ตอบ
เขาเปิดวีแชทของผู้ช่วย
พิมพ์
[สืบหน่อย นักศึกษาใหม่ปีหนึ่งคณะการเงินมหาวิทยาลัยปักกิ่ง ชื่ออะไร ครอบครัวทำอะไร]
วันถัดมา
เจียงสุ่ยสุ่ยไปโรงอาหารกินข้าวเที่ยง
เพิ่งตักข้าวเสร็จหาที่นั่งว่างลง
โจวหยู่ถือถาดเดินเข้ามานั่งตรงข้ามเธอทันที
“บังเอิญจัง เธอก็ชอบหมูสามชั้นอบน้ำปลาเหรอ”