คนนี้เป็นบ้าหรือเปล่า?
กลางคืน.
เจียงสุ่ยสุ่ยนอนอยู่บนเตียง.
เจียงสุ่ยสุ่ย:[พี่รุ่นพี่อยู่ไหม]
:[อยู่]
เจียงสุ่ยสุ่ย:[เด็กย้ายมาใหม่เมื่อวาน วันนี้มีอาการทางประสาท]
:[เป็นยังไง]
เจียงสุ่ยสุ่ย:[ตอนเช้าเห็นฉัน วิ่งหนีเร็วกว่ากระต่าย ตอนเที่ยงต่อคิวซื้อข้าว เพิ่งยืนข้างๆ เขา ไม่กินข้าวแล้ววิ่งหนีทันที]
เจียงสุ่ยสุ่ย:[เขายังออกจากกลุ่มอีก กลุ่มแคลคูลัส ตอนเช้าวันนี้ออกจากกลุ่มเลย พูดอะไรไม่พูดสักคำ]
เจียงสุ่ยสุ่ย:[ฉันน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ]
เฉิงเซียวถิงนั่งอยู่บนโซฟา.
อารมณ์ดีมาก.
:[ไม่น่ากลัว]
เจียงสุ่ยสุ่ย:[แล้วเขาหนีฉันทำไม เมื่อวานยังกระตือรือร้นมาก วันนี้กลับไม่สนใจหน้าฉันเลย ผู้ชายก็เป็นพวกตีนหมูจริงๆ]
:[บางทีเขาอาจคิดได้]
เจียงสุ่ยสุ่ย:[คิดได้อะไร]
:[คิดได้ว่าควรตั้งใจเรียน ไม่ควรมีแฟน]
เจียงสุ่ยสุ่ย:[ช่างเถอะ ไม่สนใจเขาแล้ว ยังไงฉันก็ไม่ได้ชอบเขาอยู่แล้ว]
:[อืม]
:[ต่อไปอยู่ให้ห่างเขาไว้]
เจียงสุ่ยสุ่ย:[ฉันไม่อยากแม้แต่จะมองเขา]
เจียงสุ่ยสุ่ย:[พี่รุ่นพี่ ฉันเพิ่งสังเกตว่า ช่วงนี้พี่พูดเยอะขึ้นนะ]
เฉิงเซียวถิงมองหน้าจอ.
:[มีเหรอ]
เจียงสุ่ยสุ่ย:[มีสิ เมื่อก่อนพี่พูดทีละคำ วันนี้ยังชวนฉันคุยเองเลย]
เจียงสุ่ยสุ่ย:[พี่รู้สึกว่าเหงาๆ อยากหาใครคุยด้วยเหรอ]
:[น่าจะใช่มั้ง]