หลินเจียเจียฟังบทสนทนาระหว่างแม่ลูกทั้งสองจบ ก็วางลิปสติกในมือลง
"สุ่ยสุ่ย แม่เธอดีจริงๆ"
เจียงสุ่ยสุ่ยหันขวับ "ดีอะไรล่ะ เมื่อกี้ยังบ่นว่าชุดนี้ผ้าน้อยไป"
"แต่ก็ไม่ได้ห้ามเธอใส่ไม่ใช่เหรอ"
หลินเจียเจียเดินมานั่งที่ขอบเตียงของเจียงสุ่ยสุ่ย "แล้วก็คอยถามอยู่นั่นแหละว่าเงินพอใช้ไหม กลัวเธอลำบากข้างนอก"
เจียงสุ่ยสุ่ยไม่ได้พูดอะไร
แม่เธอก็เป็นแบบนั้นจริงๆ นั่นแหละ
ตั้งแต่เด็กจนโต เธออยากได้อะไร แม่ก็แทบจะทำให้ทุกอย่าง
ถึงปากจะบอกว่าต้องประหยัด แต่ถึงเวลาสำคัญจริงๆ ไม่เคยทำให้เธอลำบากเลยสักครั้ง
"แม่เธอน่ะใจกว้างกับเธอจริงๆ" หลินเจียเจียใช้มือเท้าคาง "แม่ฉันไม่เหมือนกัน"
เจียงสุ่ยสุ่ยมองเธอ "เป็นอะไรไป?"
หลินเจียเจียหัวเราะเบาๆ "แม่ฉันให้เงินก็ง่ายนะ เดือนก่อนฉันบอกว่าอยากได้กระเป๋า เธอโอนมาให้หนึ่งหมื่นให้ฉันเลือกเอาเองเลย"
"ก็ดีนี่"
"ดีอะไรกัน"
หลินเจียเจียรวบผมไปไว้หลังหู "โอนเงินเสร็จ ก็โทรมาบอกว่าอยู่ต่างประเทศ ทำงาน เดือนนี้ไม่กลับ แล้วก็วางสาย"
เจียงสุ่ยสุ่ยอึ้งไป
หลินเจียเจียพูดต่อ "พ่อฉันก็เหมือนกัน ครั้งที่แล้ววันเกิดฉัน เขาแทบไม่โทรมาสักสาย ส่งผู้ช่วยโอนเงินมาให้สองหมื่น เขียนว่า 'สุขสันต์วันเกิด'"
เจียงสุ่ยสุ่ยไม่รู้จะพูดอะไร
เธอรู้ว่าพ่อแม่ของหลินเจียเจียหย่ากัน
แต่เธอคิดมาตลอดว่าหย่ากันก็หย่ากัน ต่อลูกก็น่าจะดูแลดี