บอดี้การ์ดสี่คนในชุดสูทดำเดินเข้ามา
ตรงไปที่โต๊ะของเจียงสุ่ยสุ่ย
“คุณหนูเจียง คุณเฉิงให้พวกมารับคุณไปโรงพยาบาล” บอดี้การ์ดหัวหน้าพูดขึ้น
ในโรงอาหารเงียบกริบ
ทุกคนมองมาทางนี้
เจียงสุ่ยสุ่ยก้มหน้าอยากหาทางหนี
“ฉันไม่ไป ฉันไม่ได้ป่วย” เจียงสุ่ยสุ่ยลุกขึ้นยืนจะวิ่งหนี
บอดี้การ์ดขวางไว้
“คุณเฉิงสั่งไว้ว่าคุณต้องไป”
เจียงสุ่ยสุ่ยทำอะไรไม่ได้ ถูกบอดี้การ์ดกึ่งเชิญกึ่งบังคับพาออกจากโรงอาหาร
ที่หน้ามหาวิทยาลัยมีรถเบนซ์สีดำสามคันจอดอยู่
เธอถูกยัดเข้าไปในคันกลาง
รถขับไปที่โรงพยาบาลเอกชนเหอหมู่เจีย
ที่หน้ามีแพทย์ใส่เสื้อกาวน์ขาวยืนเรียงแถว
ผู้อำนวยการโรงพยาบาลนำทีม ยืนอยู่หน้าสุด
เจียงสุ่ยสุ่ยลงจากรถ
รถของเฉิงเซียวถิงเพิ่งมาถึงพอดี
เขาผลักประตูรถออก เดินก้าวยาวเข้ามา
อุ้มเจียงสุ่ยสุ่ยขึ้นในท่าอุ้มเจ้าสาวทันที
“วางฉันลง ฉันเดินเองได้” เจียงสุ่ยสุ่ยดิ้นรน
“อย่าขยับ เดี๋ยวจะกระทบกระเทือนถึงลูก” เฉิงเซียวถิงกดเธอไว้
เจียงสุ่ยสุ่ยเงียบไป
เธอมองกรามของเฉิงเซียวถิง ชายคนนี้ปกติเย็นชา แต่ตอนนี้หน้าผากกลับมีเหงื่อ
เขากังวล
คณะเดินกันอย่างเอิกเกริกเข้าไปในห้องตรวจวีไอพี
สูตินรีแพทย์ผู้เชี่ยวชาญห้าคนล้อมเจียงสุ่ยสุ่ย
เจาะเลือด ทำอัลตราซาวด์
วุ่นวายอยู่ครึ่งชั่วโมง
เฉิงเซียวถิงนั่งอยู่ที่โถงทางเดินด้านนอก
เขาหยิบบุหรี่ขึ้นมาจะจุด แต่เห็นป้ายห้ามสูบบุหรี่บนผนังก็เก็บกลับ