เฉิงเซียวถิงวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ เขาพิงพนักเก้าอี้ ดึงเน็คไทออก
ยี่สิบแปดปี เขาคิดเสมอว่าผู้หญิงเป็นเรื่องยุ่งยาก
โดยเฉพาะผู้หญิงเหล่านั้นที่พุ่งเข้าใส่เขา มีจุดประสงค์ชัดเจนเกินไป คิดคำนวณมากเกินไป เขาแม้แต่จะมองยังรู้สึกว่าเสียเวลา
ตอนนี้เขาหมดทางหนีแล้ว
เรื่องเปิดซองนั้น ยิ่งลิ้มยิ่งติดใจ
เพิ่งห่างกันแค่วันเดียว ในหัวเขาก็เต็มไปด้วยสุ่ยสุ่ย
อยากผูกเธอไว้ข้างกาย อยากตัวติดกันทุกวัน ไหนเลยจะมีท่าทางของคุณชายตระกูลปักกิ่งเหลืออยู่
ผู้ช่วยเคาะประตูเข้ามา
"คุณเฉิง งานเลี้ยงกับหัวหน้าจางคืนนี้นัดไว้สองทุ่มแล้วค่ะ"
เฉิงเซียวถิงมองนาฬิกาข้อมือ สี่โมงเย็น
"ยกเลิก" เขาพูด
ผู้ช่วยไม่กล้าถามอะไร ตอบรับ แล้วออกจากห้องทำงาน
เจียงสุ่ยสุ่ยงีบหลับที่หอพัก
ตื่นขึ้นมา ในห้องไม่มีใคร หลินเจียเจียไปหอสมุดจองที่นั่งอ่านหนังสือ
เธอลุกขึ้นนั่ง ยืดเส้นยืดสาย เอวยังเมื่อย แต่ดีกว่าเมื่อวานมาก
เธอหยิบโทรศัพท์ ไม่มีข้อความใหม่
เจียงสุ่ยสุ่ยทำปากคว่ำ เมื่อวานบอกจะจีบเธอ วันนี้ทั้งวันไม่มีข้อความแม้แต่ข้อความเดียว
แต่ในใจเธอกลับรู้สึกหวาน
นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นสองวันนี้
ผู้ชายคนนี้ ให้ความรู้สึกปลอดภัยอย่างมากแก่เธอ
เจียงสุ่ยสุ่ยลุกจากเตียง ไปห้องน้ำล้างหน้า มองตัวเองในกระจก
รอยแดงบนคอจางลงบ้าง แต่ยังมองเห็นได้