ในลานจอดรถใต้ดิน อากาศเย็นเฉียบ
เจียงสุ่ยสุ่ยกำเข็มขัดนิรภัยไว้แน่น นิ้วของเธอกำแน่นจนข้อนิ้วขาวโพลน
หนึ่งล้านหยวน
สมองของเธอทำงานคำนวณเลขทศนิยมอย่างรวดเร็ว
เงินช่วยเหลือทำงานพิเศษเดือนละสองพันหยวน เธอต้องทำงานถึงห้าร้อยเดือน นั่นก็คือสี่สิบเอ็ดปีกับอีกหกเดือน
ยังไม่รวมอัตราเงินเฟ้อและดอกเบี้ยอีก
“ฉันขอถอนคำพูดเมื่อกี้” เจียงสุ่ยสุ่ยส่ายหัวเป็นลูกตุ้ม “ฉันไม่โลภเงินอีกแล้ว ฉันยกย่องการทำงานหนัก”
เฉิงเซียวถิงใช้มือข้างหนึ่งยันพนักพิงเบาะคนขับ โน้มตัวลงมองเธอ
หญิงสาวตัวเล็ก ๆ หดตัวอยู่ในเสื้อยืดแขนยาวสีขาวตัวใหญ่ คางแนบกับปกเสื้อ ดวงตากลอกไปมา ใบหน้าเต็มไปด้วยคำว่า “อยากหนี”
เขาเคยเจอคู่แข่งในวงการธุรกิจมามากมาย
บางคนแสร้งทำเป็นสงบ บางคนร้องไห้สะอึกสะอื้น แต่ไม่เคยเจอใครที่เปลี่ยนสีหน้าได้เร็วกว่าพลิกฝ่ามือ และยอมแพ้ได้อย่างมีเหตุผลขนาดนี้
“สายไปแล้ว” เฉิงเซียวถิงยื่นนิ้วเรียว จับที่หัวเข็มขัดนิรภัยสีแดงอย่างแม่นยำ
“อย่า!” เจียงสุ่ยสุ่ยกดมือเขาทันที
ผิวของชายหนุ่มอุ่นมาก ปลายนิ้วที่มีรอยแตกเล็กน้อยสัมผัสข้อมือเธอ
เจียงสุ่ยสุ่ยรีบดึงมือกลับ เปลี่ยนเป็นใช้คำพูดโจมตี: “อาจารย์เฉิง การขายแบบบังคับขู่เข็ญผิดกฎตลาด คุณแม่ฉันบอกว่า ขนมที่ตกลงมาจากฟ้า กับดักที่อยู่บนพื้น หากคุณให้ฉันรูดหนึ่งล้าน แน่นอนว่าต้องอยากจับจุดอ่อนฉัน แล้วให้ฉันทำงานหนักให้คุณทั้งชีวิต”