ใบหน้านั้นค่อยๆ ชัดขึ้น
หน้าตาคมเข้ม กรามเรียวสวย
คือคนวางมาดที่เห็นในงานบรรยายตอนกลางวันนั่นเอง เฉิงเซียวถิง
เจียงสุ่ยสุ่ยตกใจ
"ทำไมเป็นนาย!"
"แล้วคิดว่าเป็นใครล่ะ" เฉิงเซียวถิงหัวเราะออกมา มือที่อยู่ใต้ตัวลงน้ำหนักมากขึ้น
"อ๊ะ! นายคนวางมาด ปล่อยฉันนะ!"
"สายไปแล้ว"
"สุ่ยสุ่ย! ตื่นได้แล้ว!"
หลินเจียเจียตะโกนเสียงหลง
เจียงสุ่ยสุ่ยลืมตาขึ้น
สว่างแล้ว
เธอหายใจหอบถี่ หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อ
ก้มมองลงมา มือของตัวเองกำลังกำมุมผ้าห่มแน่น
ขาทั้งสองข้างหนีบผ้าห่ม กระดุมชุดนอนหลุดออกไปครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นบ่าเกือบทั้งข้าง
เธอกลืนน้ำลาย
นึกถึงสัมผัสในฝัน
เหมือนจริงเกินไป
ซิกแพ็คแปดกล่องนั้น สัมผัสนั้น
แล้วก็ใบหน้าของคนวางมาดคนนั้น
เจียงสุ่ยสุ่ยเอามือปิดหน้า
แย่ล่ะ
เธอฝันกามกับผู้ชายที่เพิ่งเจอหน้ากันแค่ครั้งเดียว
ยังฝันไปอีกว่าเขาคือพี่รุ่นพี่ในแอปหาคู่อีก
อะไรกันเนี่ย
เธอคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา
เช้าโมงครึ่ง
วีแชทมีข้อความที่ยังไม่ได้อ่านหนึ่งข้อความ
[ ]: ตื่นแล้ว?
เจียงสุ่ยสุ่ยมองเครื่องหมายมหัพภาคนั้น สมองเต็มไปด้วยใบหน้าของเฉิงเซียวถิงในฝัน
เธอพิมพ์
เจียงสุ่ยสุ่ย: ตื่นแล้ว
[ ]: ไปขโมยของมาหรือไง? ตอบช้าจัง
เจียงสุ่ยสุ่ย: ไปฝันมา
.......
เจียงสุ่ยสุ่ยนึกถึงกระดุมชุดนอนที่ถูกปลดในฝัน
หน้าแดงขึ้น
พอดีเป็นวันเสาร์ หลินเจียเจียลากสุ่ยสุ่ยไปซื้อเสื้อผ้า
สุ่ยสุ่ยคิดว่ายังไม่ได้ออกไปเดินเล่นจริงจังสักที ก็เลยตกลง