[ไม่ส่ง]
เจียงสุ่ยสุ่ย: [ใจเสียแล้วเหรอ? ฉันรู้อยู่ว่าเธอโม้]
เจียงสุ่ยสุ่ย: [เพื่อนร่วมห้องฉันบอกว่า ผู้ชายโสดวัยทองแบบเธอ คงเป็นเกาหัวเถิกกับพุงเบียร์แน่ๆ]
วัยทอง สุดโสด เกาหัวเถิก พุงเบียร์
เฉิงเซียวถิงมองคำเหล่านี้
เขาก้มมองหน้าท้องแบนราบของตัวเอง และกล้ามเนื้อที่พอเห็นผ่านเสื้อเชิ้ต
[สายตาเพื่อนร่วมห้องเธอไม่ดีเอง]
เจียงสุ่ยสุ่ย: [ไม่เอาน่า มีความสามารถก็ส่งรูปรูปมาสิ]
[ไว้มีโอกาส]
เจียงสุ่ยสุ่ยมองคำห้าคำนี้ แล้วกลอกตาอย่างดูถูก
หาข้ออ้าง
เป็นข้ออ้างแน่นอน
เจียงสุ่ยสุ่ย: [ก็ได้ ฉันไม่รังเกียจเธอหรอก ถึงเธอจะอ้วน ฉันก็ยอม]
เฉิงเซียวถิงมองคำว่า “ไม่รังเกียจ”
ในใจมีความรู้สึกที่บอกไม่ถูก
เขาไม่ตอบกลับ
เจียงสุ่ยสุ่ยเก็บโทรศัพท์ใส่ลิ้นชัก
เรียนแคลคูลัสทั้งเช้า เธอไม่มองหน้าจออีก
หลังเลิกเรียนไปโรงอาหาร หลินเจียเจียถือถาดอาหารนั่งลงตรงข้ามเธอ
“สุ่ยสุ่ย แฟนออนไลน์เธอตอบกลับรึยัง?”
เจียงสุ่ยสุ่ยตักข้าวเข้าปากคำหนึ่ง “ไม่ส่งรูป”
“บอกแล้วไง”
หลินเจียเจียคีบซี่โครงชิ้นหนึ่ง
เจียงสุ่ยสุ่ยไม่พูดอะไรต่อ เธอเปิดวีแชท รูปโปรไฟล์สีดำนิ่งเงียบ
ไม่ส่งก็ไม่ส่ง ใครจะอยากเห็น
เฉิงซื่อกรุ๊ป
บ่ายสามโมง
เฉิงเซียวถิงเซ็นเอกสารฉบับสุดท้าย ทิ้งปากกาลงในถ้วยดินสอ
หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หน้าจอสะอาดตา