สุ่ยสุ่ยจะกล้าเลือกอีกก็คงไม่ไหว...
พนักงานขายเดินไปหยิบชุดเดรสสายเดี่ยวรุ่นเดียวกันแบบใหม่เอี่ยมยังไม่แกะซีลออกจากห้องสต็อก ใส่ลงในถุงกระดาษสีดำลายทอง แล้วยื่นให้เจียงสุ่ยสุ่ยด้วยสองมือ
เจียงสุ่ยสุ่ยไม่รับ
เธอหันไปมองหลินเจียเจีย
“เจียเจีย เธอหนีบฉันที ฉันเดินออกจากบ้านวันนี้ไปเหยียบขี้หมาเหรอเนี่ย”
หลินเจียเจียออกแรงหนีบแขนเจียงสุ่ยสุ่ยเต็มแรง
“เจ็บ!” เจียงสุ่ยสุ่ยสะบัดมือออก
ไม่ใช่ความฝัน
หลินเจียเจียโน้มตัวเข้าไปถามพนักงานขายว่า “เอ่อ คือฉันก็เพิ่งเข้าร้านเหมือนกัน ฉันเป็นลูกค้าคนที่หนึ่งแสนหนึ่งหรือเปล่า มีรางวัลปลอบใจบ้างไหม เช่นแถมถุงเท้าสักคู่เป็นต้น”
พนักงานขายยังคงยิ้มไว้ “ขอโทษนะคะ กิจกรรมนี้มีเพียงหนึ่งสิทธิ์เท่านั้น และระบบจะยอมรับเฉพาะลูกค้าที่เพิ่งลองชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำตัวเมื่อกี้เท่านั้น”
หลินเจียเจียคิดไม่ตก ตัวเองซื้อเสื้อผ้ามาหลายปี ไม่เคยเจอเรื่องดี ๆ แบบนี้มาก่อน
เจียงสุ่ยสุ่ยรับถุงกระดาษมาอย่างมึน ๆ
“ไม่ต้องจ่ายเงินจริง ๆ เหรอ” เธอยืนยันอีกครั้ง
“จริง ๆ ค่ะ ขอให้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขนะคะ” พนักงานขายโค้งเล็กน้อย ท่าทางดีขนาดที่สามารถไปสมัครเป็นธงแดงสตรีเดือนมีนาคมได้เลย
ทั้งสองเดินออกจากหน้าร้าน
เจียงสุ่ยสุ่ยถือถุงกระดาษ เดินตัวลอย
“เจียเจีย ฉันรู้สึกว่ามันไม่จริงยังไงไม่รู้เลย”
หลินเจียเจียหันไปมองร้านนั้นแวบหนึ่ง
“สุ่ยสุ่ย เธอสารภาพมาตรง ๆ มา เธอแอบไปเกาะผู้ใหญ่คนไหนข้างหลังฉันหรือเปล่า เรื่องแบบมีรางวัลหล่นจากฟ้าแบบนี้ นิยายยังไม่กล้าเขียนแบบนั้นเลย”