เฉิงเซียวถิงมองคำว่า "คนแก่" แล้วกดบุหรี่ในมือลงในที่เขี่ยบุหรี่
ปีนี้เขาอายุยี่สิบแปด
ว่างเปล่า: [ไม่ได้ตีไทเก็ก]
เจียงสุ่ยสุ่ย: [งั้นนายทำอะไร?นับแกะเหรอ?]
ว่างเปล่า: [ดูรายงาน]
เจียงสุ่ยสุ่ยกลอกตาในผ้าห่ม
ดึกขนาดนี้ยังดูรายงานอีก ไม่นอนไม่หลับก็แปลก
เธอคิดแล้วก็กดเครื่องหมายบวกข้างช่องสนทนา
กด "โทรด้วยเสียง"
เฉิงเซียวถิงมองคำเชิญโทรออกที่เด้งขึ้นบนหน้าจอ
เขานิ่งไปครู่หนึ่ง
รู้จักกันมาหนึ่งเดือน นอกจากครั้งนั้นที่เขาถูกภาพเธอทำเอาหงุดหงิดจนโทรหา เธอไม่เคยโทรหาด้วยเสียงเองเลย
เขากดรับสาย
วางโทรศัพท์ไว้ที่หู
ในหูฟังได้ยินเสียงผ้าขัดกัน
ตามด้วยเสียงของเด็กสาวที่ตั้งใจให้เบาลง
"ว่าไงคะ พี่รุ่นพี่ ได้ยินไหมคะ"
เสียงเธอนุ่มนวล มีสำเนียงใต้ติดปลายประโยค ในยามค่ำคืนที่เงียบสงบชัดเจนมาก
เฉิงเซียวถิงเดินไปนั่งที่โซฟา
"อืม"
"เพื่อนร่วมห้องฉันหลับหมดแล้ว ฉันต้องเบาๆ หน่อย"
เจียงสุ่ยสุ่ยดึงผ้าห่มขึ้นมาถึงคาง เหลือไว้แค่หน้า "พี่นอนบนเตียงยัง?"
เฉิงเซียวถิงมองห้องรับแขกที่ว่างเปล่า
"นอนแล้ว"
"หลับตาสิ" เจียงสุ่ยสุ่ยสั่งเขา "วันนี้พี่สาวใจดี จะกล่อมให้นอน"
เฉิงเซียวถิงพิงพนักโซฟา
"กล่อมยังไง"
"พี่หลับตายัง?"
"หลับแล้ว" เฉิงเซียวถิงลืมตามองโคมไฟระย้าบนเพดาน
"โอเค พี่ฟังนะ รับรองว่าหลับภายในสามนาที"
ในหูฟังมีเสียงพลิกหนังสือ