ในรูปภาพ ไม่มีถุงน่อง ไม่มีสายเดี่ยว ไม่มีความขาวที่แยงตา
เจียงสุ่ยสุ่ยใส่ชุดนอนฟลีซที่ลวดลายเป็นดอกไม้สีแดงบนพื้นเขียวแบบผ้าแพรจีนบ้านนอก ทั้งตัวเป็นสีแดงและเขียว ดูเป็นมงคลเหมือนกับสาวบ้านนอกที่กำลังจะขึ้นเวทีรำเซิ้ง
ยังไม่จบแค่นั้น เธอยังสวมหน้ากากปิดตาที่เป็นรูปกบสีเขียวเศร้าสร้อยสุดแนว ทำให้ทั้งตัวดูเหมือนไฟจราจรที่กลายเป็นมนุษย์
เธอนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียง แอ่นก้นโพก ท่าทางสุดบิดเบี้ยวแบบท่า "เสือโคร่งถล่มภูเขา" แล้วชี้นิ้วเป็นรูปสัญลักษณ์แห่งชัยชนะขนาดใหญ่ให้กล้อง
ด้านล่างมีข้อความตามมาทันที
เจียงสุ่ยสุ่ย: "เผ็ดไหม! พี่ชาย ฉันถามว่าเผ็ดไหม! โดนความเซ็กซี่ของฉันตกใจจนตาลายเลยเหรอ! [หัวหมา] [หัวหมา]"
เฉิงเซียวถิงจ้องมองกบสีเขียวแสนเศร้าตัวนั้น และตกอยู่ในความเงียบงันนานถึงครึ่งนาที
เฉิงเซียวถิงจ้องมองกบสีเขียวตัวนั้นบนหน้าจอ
ห้องประชุมเงียบกริบ ผู้ช่วยที่ยืนอยู่ข้างๆ กลั้นหายใจแทบไม่กล้าหายใจ
ผู้รับผิดชอบเขตอเมริกาเหนือบนจอใหญ่เหงื่อแตกพลั่ก มือทั้งสองข้างกำกันอยู่ใต้โต๊ะอย่างประหม่า
"ฮ่า"
เสียงหัวเราะเบาๆ ทุ้มต่ำดังมาจากที่นั่งประธาน
เฉิงเซียวถิงเอามือข้างหนึ่งปิดปาก แต่เสียงหัวเราะก็ยังเล็ดลอดออกมา
ไม่ใช่เสียงหัวเราะเย็นชา แต่เป็นเสียงหัวเราะที่ขบขันจริงๆ
ผู้บริหารทุกคนในห้องประชุมแข็งทื่อเป็นหิน
ผู้รับผิดชอบเขตอเมริกาเหนือกลืนน้ำลาย: "คุณ...คุณเฉิง?"
เฉิงเซียวถิงไม่สนใจเขา