ผิวกายสีขาวเนียนผุดผ่องจำนวนมากถูกเปิดเผยออกมาในอากาศ
ปรากฏอยู่ตรงหน้าเฉิงเซียวถิงโดยไม่มีสิ่งใดบดบัง
ตรงกลางไหปลาร้า ดาวทองคำของโจวฝูฝูนั้นขยับขึ้นลงเป็นจังหวะตามลมหายใจของเธอ
เส้นเลือดที่ขมับของเฉิงเซียวถิงกระตุกหนึ่งครั้ง
ความอดทนยี่สิบแปดปีของเขาพังทลายลงในขณะนี้
เดิมทีเขาตั้งใจจะทำตัวเป็นคนดีวันนี้
เพราะไฟโทสะนั้นในโรงแรมเลียบด่วนได้ถูกกดลงไปแล้ว คิดว่าน้องสาวคนนี้ออกมาหาข้ออ้างพบกัน เขาไม่อยากทำให้เธอตกใจ
เปลี่ยนโรงแรมมาคุยกันเล่น ๆ ก็ไม่ได้หมายความว่าจะต้องจัดการเธอให้เสร็จสิ้น
แต่เด็กนี่ เหมือนกำลังเต้นอยู่ในเขตทุ่นระเบิด
“เจียงสุ่ยสุ่ย” เฉิงเซียวถิงเอ่ยขึ้น “เธอรู้หรือเปล่า ว่าผู้ชายทนการยั่วยุแบบนี้ไม่ได้”
สุ่ยสุ่ยเชยคางขึ้น
“ฉันก็ยั่วยุ แล้วยังไง?”
เธอยื่นมือไปเกี่ยวคอเสื้อเชิ้ตของเฉิงเซียวถิง แล้วดึงเข้ามาหาตัวเอง “วันนี้ฉันเป็นคนสั่ง เธอ นอนลงไป”
พูดจบ
ฝ่ามือใหญ่ของเฉิงเซียวถิงคว้าเอวเธออย่างรุนแรง
สุ่ยสุ่ยยังไม่ทันตั้งตัว ก็ถูกพลิกคว่ำลงบนโซฟาเฮอร์มีสแล้ว
สลับตำแหน่งระหว่างเจ้าบ้านและแขก
เฉิงเซียวถิงคุกเข่าข้างเดียวอยู่ข้างตัวเธอ มือทั้งสองข้างเท้าอยู่ข้างหูเธอ ร่างใหญ่โตปกคลุมเธอไว้มิดชิด บังแสงจากนอกกระจกบานเลื่อน
“เธอทำอะไร!” สุ่ยสุ่ยตกใจ “ตกลงกันแล้วว่าฉันเป็นฝ่ายเริ่มนะ!”
“บริการแย่เกินไป” เฉิงเซียวถิงมองเธอจากบนลงล่าง
สายตาเต็มไปด้วยความต้องการ “ให้เธอได้เห็นหน่อยเถอะ ว่าทุนนิยมขูดรีดยังไง”