ไม่รู้ว่านานแค่ไหน การดึงดันกันครั้งนี้ก็จบลงในที่สุด
(ทำไม่ได้จริงๆ ก็ต้องปล่อยมันไปแบบนี้แหละ ที่รักทั้งหลาย!!!)
สุ่ยสุ่ยนอนแผ่อยู่ในอ้อมแขนของเฉิงเซียวถิง ไม่อยากขยับแม้แต่นิ้วเดียว
เธอรู้สึกว่าเอวของตัวเองไม่ใช่ของตัวเองอีกต่อไป
ขาก็เหมือนกัน
ทั้งตัวเหมือนถูกถอดโครงกระดูกออกแล้วประกอบกลับเข้าไปใหม่
เฉิงเซียวถิงยื่นมือไปดึงผ้าห่มขนแกะสีเทาจากพนักโซฟามาห่มคลุมทั้งสองคน
เฉิงเซียวถิงดึงผ้าห่มผืนข้างๆ มาห่มคลุมทั้งสองคน
เขาก้มลง จูบที่หน้าผากที่เปียกเหงื่อของเธอเบาๆ
“คุณเจียง วันนี้บริการน่าพอใจมาก” น้ำเสียงเขาฟังดูอารมณ์ดี “ให้ห้าดาว”
สุ่ยสุ่ยเหลือบตามองอย่างหมดเรี่ยวแรง
เธออยากด่าเขา แต่พออ้าปากก็พบว่าตัวเองไม่มีแรงแม้แต่จะด่า
เฉิงเซียวถิงหัวเราะเบาๆ คางวางบนกระหม่อมของเธอ แล้วกอดเธอแน่นขึ้นอีกนิด
ทั้งคู่โผผินกันอยู่บนโซฟาอยู่พักหนึ่ง
จู่ๆ ท้องของสุ่ยสุ่ยก็ส่งเสียงร้องโครกคราก
เสียงดังพอสมควร สุ่ยสุ่ยฝังหน้าเข้ากับอกของเขา
ตอนเที่ยงเธอกินไปเยอะพอควร แต่เมื่อกี้เสียพลังไปมาก ตอนนี้ก็หิวอีกแล้ว
เฉิงเซียวถิงได้ยินเสียง ก็มองเธอทันที
“หิวหรือ?”
“อื้ม” สุ่ยสุ่ยพยักหน้า
เฉิงเซียวถิงยื่นแขนยาวไปหยิบโทรศัพท์ประจำห้องบนโต๊ะกาแฟ แล้วกดเรียกบริการห้องพัก
“ส่งโจ๊กทะเลหนึ่งชาม เกี๊ยวกุ้งหนึ่งจาน แล้วก็อาหารจานเบาๆ สักหน่อย”
เขาสั่งอาหารเสร็จ ก็มองคนในอ้อมแขน