เฉิงเซียวถิงคว้าเสื้อกันหนาวสีชมพูของซุยซุยขึ้นมาห่อตัวเธอไว้ แล้วรูดซิปขึ้นจนสุด
เขาจับท้ายเสื้อของเธอด้วยมือเดียว แล้วเปิดประตูห้อง
ประตูห้อง 301 ข้างๆ เปิดพร้อมกัน ผู้ช่วยโจวสวมชุดสูทเรียบร้อย ถือแล็ปท็อปอยู่ในมือ สีหน้าเหมือนกำลังจะไปตาย
“คุณเฉิง คุณ…”
“ไปใจกลางเมือง” เฉิงเซียวถิงขัดขึ้น “จองห้องชุดที่ดีที่สุด”
ผู้ช่วยโจวตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วรีบปิดคอมพิวเตอร์ “ครับ โรงแรมเทียนจี ชั้นบนสุด ห้องชุดผู้บริหาร จัดการภายในสิบนาที”
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
รถพาซัตสีดำจอดที่หน้าล็อบบี้โรงแรมเทียนจี
พนักงานเปิดประตูรถให้ เฉิงเซียวถิงจูงมือซุยซุยลงรถ ก้าวยาวๆ เข้าไปในล็อบบี้ที่หรูหราโอ่อ่า
ห้องชุดผู้บริหารชั้นบนสุด
รูดบัตร เปิดประตู
นอกกระจกบานเลื่อน วิวกลางคืนอันสวยงามของเมืองเหลียงซีปรากฏเต็มตา
ระบบปรับอุณหภูมิทำงานเงียบเชียบ อากาศอบอวลด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของชาขาว
กลางห้องนั่งเล่น มีโซฟาหนังสีส้มเฮอร์มีสขนาดใหญ่ตั้งอยู่
ที่นี่จึงเป็นที่ที่เหมาะกับคุณชายใหญ่
เฉิงเซียวถิงถอดเสื้อคลุมยาวสีน้ำเงินเข้ม แล้วโยนทิ้งบนโซฟาตัวเล็ก
เขาคลายเน็คไท ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสองเม็ดบน แล้วหันมามองซุยซุย
เขาไม่อยากให้ซุยซุยรู้สึกแย่กับประสบการณ์แบบนี้
อารมณ์ร้อนจากโรงแรมเลียบด่วนถูกกลั้นไว้อย่างยากลำบาก ตอนนี้ถึงที่ปลอดภัยแล้ว เขาต้องอาบน้ำเย็นเพื่อลดอุณหภูมิก่อน