ตอนแรกเธอคิดจะเก็บการ์ดใบนั้นไว้บูชา ไม่ใช้เด็ดขาด
แต่พอคิดดูอีกที ไม่ได้
เฉิงเซียวถิงเป็นนายทุนที่เห็นหญิงสาวผู้ดีมานับไม่ถ้วน เขาเกลียดคนแบบไหนมากที่สุด? แน่นอนว่าเกลียดพวกผู้หญิงที่โลภมาก อยากได้ของแพงๆ ไร้สาระ
ตราบใดที่เธอใช้บัตรเขาอย่างบ้าคลั่ง ถือว่าเขาเป็นตู้กดเงิน เขาจะต้องรู้สึกว่าเธอธรรมดาๆ น่าเบื่อ แล้วก็เตะเธอทิ้งไป
แผนสมบูรณ์แบบ
เช้านี้เธอสะพายกระเป๋าเดินออกจากบ้านอย่างองอาจ พร้อมกับแบล็กการ์ดในกระเป๋า
ระหว่างทางผ่านห้างเฮิงหลง เธอยืนมองตู้โชว์กระจกของชาแนลอยู่สิบนาที
กระเป๋าใบหนึ่งแปดหมื่น
ขาเธออ่อนแรง เธอไม่กล้าเข้าไป
เผื่อเฉิงเซียวถิงเปลี่ยนใจ ให้เธอใช้คืน เธอขายไตก็ไม่พอ
เธอจึงหันไปทางประตูใต้ของโรงเรียน
ท้องเริ่มหิว
เปาจื๋อไส้แป้งทอดกรอบของร้านลี่เก่า ใส่ไข่สองฟอง ราคาสิบสองหยวน
เธอยืนอยู่หน้าร้าน กลืนน้ำลาย สุดท้ายกัดฟันหยิบแบล็กการ์ดออกมา
ยื่นให้ลี่เก่าขายเปาจื๋อ ลี่เก่าถือการ์ดใบนั้นพลิกไปพลิกมาดูนาน
"หนูน้อย การ์ดใบนี้มันไม่มีแถบแม่เหล็กนะ จะรูดได้เหรอ?"
เจียงสุ่ยสุ่ยฝืนใจพูด: "ลองแตะจ่ายดูนะคะ"
ปี๊ด
ตัดเงินสำเร็จ
ตอนนั้นเจียงสุ่ยสุ่ยรู้สึกว่าแบล็กการ์ดใบนี่ใช้ดีจริงๆ
ถ้าใช้ดีก็ใช้ให้เยอะๆ หน่อย
เธอจึงไปซูเปอร์มาร์เก็ต ซื้อของใช้จำเป็นในห้องพักจนครบ
ยังไงเฉิงเซียวถิงก็บอกว่าเขาจ่ายเอง
เดือนหนึ่งเงินเดือนสองพัน ขอเบิกล่วงหน้าห้าหกหยุดเก้าสตางค์ คงไม่เกินไปใช่ไหม?