เสิ่นหมานรู้สึกถูกมองข้าม โทสะพลุ่งพล่าน
นางชี้ไปที่เจียงสุ่ยสุ่ย แล้วมองไปทางเฉิงเซียวถิง: “พี่เซียวถิง นักศึกษาในมหา’ลัยของพี่คุณภาพแย่มาก คนแบบนี้จะไปเป็นผู้ช่วยอาจารย์ให้พี่ได้ยังไง รีบเปลี่ยนตัวเถอะ”
อากาศในห้องทำงานเย็นลงทันที
เฉิงเซียวถิงพิงพนักเก้าอี้ มองเสิ่นหมาน
“เธอคู่ควรหรือไม่ ไม่ใช่เรื่องที่เธอจะมาพูด” เสียงของเฉิงเซียวถิงเย็นชาจนไร้ซึ่งอุณหภูมิใดๆ
เสิ่นหมานตะลึง “พี่เซียวถิง ฉัน…”
“หนึ่ง นี่คือสถานที่ทำงานสำคัญของมหาวิทยาลัย บุคคลภายนอกห้ามเข้าโดยเด็ดขาด
สอง เธอชี้หน้าด่าเธอ นั่นคือการตั้งคำถามถึงฉัน?”
สีหน้าเสิ่นหมานเปลี่ยนไป
นางไม่คิดว่าเฉิงเซียวถิงจะทำให้นางเสียหน้าเพื่อนักศึกษาหญิงธรรมดาคนหนึ่ง
สองตระกูลมีความสัมพันธ์ทางธุรกิจกัน นางอาศัยการส่งซุปเป็นข้ออ้างเพื่อมาสืบความจริง แต่กลับชนกับกระสุนปืนโดยตรง
“ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น ฉันแค่คิดว่าเธอมีท่าทีไม่ดี…”
“ท่าทีของเธอดีมาก” เฉิงเซียวถิงขัดจังหวะนาง ชี้ไปที่กล่องเก็บความร้อนบนโต๊ะ “เอากับข้าวของเธอออกไป”
เสิ่นหมานกัดริมฝีปากแดง ดวงตาแดงก่ำ นางหยิบกล่องเก็บความร้อน จ้องเจียงสุ่ยสุ่ยอย่างอาฆาต แล้วเดินออกไปอย่างรวดเร็วบนรองเท้าส้นสูง
ประตูปิดลงด้วยเสียงดังสนั่น
ห้องทำงานกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
เจียงสุ่ยสุ่ยยืนอยู่ที่เดิม มองเฉิงเซียวถิง
“มองอะไร” เฉิงเซียวถิงถาม
“คุณไม่ใช่บอกว่าข้างกายคุณไม่มีผู้หญิงหรือไง” เจียงสุ่ยสุ่ยพูดออกไปโดยไม่ยั้งคิด