: [ดูแบบเปิดเผย]
เจียงสุ่ยสุ่ย: [ที่นายกดไลก์ความหมายคืออะไร นายดูข้าขำหรือไง]
: [เปล่า]
: [แค่คิดว่าเกณฑ์ของเธอไม่สูง]
เจียงสุ่ยสุ่ยขำจนโมโห
เจียงสุ่ยสุ่ย: [นี่ยังว่าไม่สูงอีกเหรอ? ส่วนสูง 185 กล้ามท้องแปดล็อก หน้าตาดีไม่เจ้าชู้ ผู้ชายแบบนี้ในโลกจริงคือของหายาก โดนแย่งไปหมดแล้ว]
: [ไม่แน่]
เจียงสุ่ยสุ่ย: [นายอย่าพูดแบบคนไม่รู้ร้อนรู้หนาวสิ หรือว่านายเข้าข่าย?]
เธอส่งไปแล้วรู้สึกว่าไม่ค่อยสุภาพ
ยังไงก็เป็นรุ่นพี่ที่แก่กว่าเธอแปดปี เผื่อเป็นลุงหัวล้านลงพุง คำพูดนี้มันเสียความรู้สึกแย่นะ
เธอกำลังจะถอนข้อความ
อีกฝ่ายตอบกลับมา
: [เข้าข่าย]
เจียงสุ่ยสุ่ยมองสองคำนั้นแล้วกลอกตาอย่างรุนแรง
เจียงสุ่ยสุ่ย: [โม้ไม่ต้องเสียภาษี]
เจียงสุ่ยสุ่ย: [ถ้านายเข้าข่ายจริง ฉันจะกินหนังสือแคลคูลัสเล่มนั้น]
เฉิงเซียวถิงมองคำพูดเด็ดๆ ที่เธอส่งมา
: [จำคำพูดของเธอวันนี้ไว้ให้ดี]
เจียงสุ่ยสุ่ยไม่ได้ใส่ใจ
เธอเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า แล้วดึงหลินเจียเจียไปเรียน
ตลอดทั้งวัน เจียงสุ่ยสุ่ยไม่สนใจเฉิงเซียวถิงอีกเลย
พอตกกลางคืนสองทุ่ม
เจียงสุ่ยสุ่ยอาบน้ำเสร็จก็นอนบนเตียง
เปิดดูรูปโปรไฟล์สีดำรูปนั้นเป็นนิสัย
เจียงสุ่ยสุ่ย: [พี่คะ หนูไปนอนแล้วนะ]
รออยู่สองนาที ไม่มีตอบกลับ
เธอวางโทรศัพท์ เตรียมจะนอน
เพิ่งหลับตา โทรศัพท์ก็สั่น