เธอเริ่มคิดเลขในหัว
ในเขตสอง 360 ตารางเมตร
ตามราคาเฉลี่ยตอนนี้ บ้านหลังนี้ราคาอย่างน้อยห้าแสนล้าน
เธอเป็นแค่นักศึกษาปีหนึ่ง จะไปรับบ้านห้าแสนล้านได้ยังไง
"ฉันไม่เซ็น" เจียงสุ่ยสุ่ยผลักสัญญากลับไป
"เล็กไป?"
"ไม่ใช่เรื่องเล็กใหญ่" เจียงสุ่ยสุ่ยมองเขา "ฉันจะกล้ารับได้ยังไง ใครกันที่เขาส่งบ้านให้แบบนี้"
"เมื่อคืนเธอบอกว่าเสียเปรียบ" เฉิงเซียวถิงมองเธอ "ถือเป็นค่าชดเชย"
เจียงสุ่ยสุ่ยเกือบสำลักน้ำลาย
นอนกันครั้งเดียว ได้บ้านห้าแสนล้าน
แบบนี้...
"ฉันไม่เอาค่าชดเชย"
เจียงสุ่ยสุ่ยยัดหนังสือรับรองบ้านกลับซอง "ฉันต้องการความรู้สึกพิธีการ นายเข้าใจไหมว่าความรู้สึกพิธีการคืออะไร"
เฉิงเซียวถิงไม่พูด
เขาไม่เข้าใจจริงๆ
เขาอ่านข้อมูลมามาก ส่งดอกไม้ ดูหนัง กินข้าว
จับต้องไม่ได้เกินไป
บ้านเป็นของจริงที่สุด อยู่ได้ มูลค่าขึ้น รีดเงินได้
"บ้านนี้เขียนชื่อเธอ" เฉิงเซียวถิงเคาะโต๊ะ "ต่อไปเธออยู่ที่นี่ ไม่ต้องอยู่หอพักมหา'ลัย ใกล้มหา'ลัย"
"ฉันจ่ายค่าส่วนกลาง ไม่ไหว" เจียงสุ่ยสุ่ยหาข้ออ้าง
"ฉันจ่าย"
"ถ้าฉันทิ้งนายไป บ้านจะเป็นของใคร" เจียงสุ่ยสุ่ยถามคำถามที่อันตราย
เฉิงเซียวถิงสีหน้าหมองลง
"เป็นของเธอ" เขาพูด "แต่ฉันจะไม่ให้โอกาสเธอทิ้งฉัน"
เจียงสุ่ยสุ่ยพิงพนักเก้าอี้
เธอมองผู้ชายตรงหน้า