เฉิงเซียวถิงไม่สนใจเขา
เขาจ้องโทรศัพท์ที่คว่ำหน้าอยู่บนโต๊ะ ลำคอขยับขึ้นลงอย่างรุนแรงสองครั้ง
ในหัวเต็มไปด้วยภาพสีขาวพร่างพรายเมื่อครู่
เด็กสาวคนนี้
กล้าขึ้นแล้วนะ
"พักประชุมสิบนาที"
เฉิงเซียวถิงลุกขึ้นยืนทันที คว้าโทรศัพท์แล้วก้าวยาวๆ ออกจากห้องประชุม
ทิ้งให้ผู้บริหารในห้องมองหน้ากัน ราวกับรอดชีวิตจากภัยพิบัติมาได้ถอนหายใจยาวๆ
สุดทางเดิน
นอกหน้าต่างกระจกสูงเป็นทัศนียภาพยามราตรีอันเจิดจ้าของนครปักกิ่ง
เฉิงเซียวถิงหยิบซองบุหรี่ออกมา ดึงบุหรี่มวนหนึ่งคาบไว้ในปาก แต่ไม่ได้จุด
เขาพิงกระจก พิมพ์ด้วยมือเดียว
"เปลี่ยนได้แล้ว"
มีแค่สองคำ เต็มไปด้วยน้ำเสียงออกคำสั่งที่ไม่อนุญาตให้โต้แย้ง
เจียงสุ่ยสุ่ยตอบกลับทันที: "ทำไมล่ะ? ไม่สวยเหรอ? เพื่อนร่วมห้องฉันบอกว่าเซ็กซี่มากเลยนะ!"
เฉิงเซียวถิงมองคำว่า "เซ็กซี่" แล้วขมับเต้นตุบๆ
"ผ้าน้อยไป เดี๋ยวหนาว" เขาหาข้ออ้างที่แข็งทื่อมาก
เจียงสุ่ยสุ่ยส่งสติกเกอร์กลอกตา
"พี่คะ ยุคนี้ไปไกลแล้ว พี่พูดเหมือนปู่ฉันเลย"
เฉิงเซียวถิงเอาบุหรี่ออก
"รูปแบบนี้ ส่งให้รุ่นพี่กี่คนดูแล้ว?"
ส่งไปแล้วเขาก็จ้องหน้าจอ
เจียงสุ่ยสุ่ย: "ก็พี่คนเดียวไง คนอื่นฉันไม่ส่งหรอก เดี๋ยวเขาคิดว่าฉันมาหาปลา"
เฉิงเซียวถิงอ่านประโยคนี้ ความโกรธในใจมลายหายไปครึ่งหนึ่ง แต่ไฟอีกชนิดกลับพุ่งขึ้นมา
"ส่งให้ฉัน ไม่กลัวฉันจะคิดมากเหรอ?"
เจียงสุ่ยสุ่ย: "พี่ไม่ใช่คนอื่น พี่ไม่มีทางตื่นเต้นแน่นอน"
ไม่มีทางตื่นเต้น
เฉิงเซียวถิงก้มมองความตึงเล็กน้อยที่มองเห็นได้ชัดในกางเกงสูทของตัวเอง ใช้ปลายลิ้นดุนฟันกรามขวาอย่างแรง
อายุยี่สิบแปด
ทหารผ่านศึก
ผู้ชายปกติที่ออกกำลังกายหนึ่งชั่วโมงทุกวันไม่เคยขาด
เห็นรูปแบบนั้นจากเด็กสาวแล้วไม่มีปฏิกิริยา? นั่นมันขันที
เขาไม่พิมพ์อีกต่อไป กดโทรออกเป็นสายเสียงทันที
ฟังก์ชันเสียงในแอปหาคู่
ในหอพัก เจียงสุ่ยสุ่ยตกใจ มือสั่นกดรับสาย
"ฮัลโหล?" เสียงของเด็กสาวนุ่มนวล อ่อนหวาน ปนความไร้เดียงสาแบบคนรู้สึกผิด
เฉิงเซียวถิงไม่พูด
ในหูฟังมีเพียงเสียงหายใจที่หนักหน่วงและอดกลั้นของผู้ชาย
"พี่คะ?" เจียงสุ่ยสุ่ยลองเรียก
"เจียงสุ่ยสุ่ย" เฉิงเซียวถิงเอ่ยปาก เสียงแหบพร่ามาก เหมือนถูกกระดาษทรายขัด
เจียงสุ่ยสุ่ยชะงัก "พี่รู้ชื่อฉันได้ยังไง?"
หน้าโปรไฟล์เธอไม่ได้ลงชื่อจริงชัดๆ
"รูปพื้นหลังไทม์ไลน์ของเธอ จดหมายตอบรับไม่ได้ปิดบัง" เฉิงเซียวถิงโกหกหน้าตาเฉย
"อ้อๆ" เจียงสุ่ยสุ่ยไม่คิดมาก ความสนใจถูกดึงไปที่เสียงของเขา "พี่คะ เสียงพี่แปลกๆ จัง เป็นหวัดเหรอ?"
"โมโหเธอน่ะสิ" เฉิงเซียวถิงสูดจมูกเย็นชา
"ฉันทำอะไรล่ะ แค่ส่งรูปไปใบเดียวเอง"
เจียงสุ่ยสุ่ยพึมพำ "พี่นี่เล่นมุกไม่รู้เรื่องเลย"
"มุกแบบนี้ อย่าไปเล่นกับผู้ชาย"
เฉิงเซียวถิงน้ำเสียงเข้มงวด แฝงด้วยอำนาจกดดัน "โดยเฉพาะผู้ชายโตแล้ว เข้าใจไหม?"
เจียงสุ่ยสุ่ยทำปากย่น "รู้แล้วๆ แฟนแนวพ่อก็ยังไม่ดูแลกว้างเท่าพี่เลย"
แฟนแนวพ่อ
เฉิงเซียวถิงถูกคำนี้กระแทกหัวใจเต้นแรง
"เปลี่ยนเสื้อผ้า ไปนอน" เขาอยากเลิกคุย กลัวตัวเองขาดสติ
"พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้า เซงจะตาย"
"ตื่นเช้าไปทำไม?"
"อาจารย์ที่ปรึกษาบังคับให้เด็กปีหนึ่งไปฟังบรรยายศิษย์เก่าดีเด่นในงานฉลองครบรอบร้อยปี แล้วยังต้องเขียนรีวิวพันคำอีก! ฉันทำข้อสอบคณิตศาสตร์ขั้นสูงเสร็จภายในสิบนาที กลับต้องไปนั่งฟังคนแก่โม้ชั่วโมงนึง!" เจียงสุ่ยสุ่ยบ่นอย่างออกรส
เฉิงเซียวถิงเงียบไปครู่หนึ่ง
"คนแก่?"
"ใช่สิ ศิษย์เก่าดีเด่นก็ต้องเป็นแบบนั้น หัวโล้น พุงพลุ้ย ถือแก้วน้ำพูดปรัชญาชีวิตไงล่ะ" เจียงสุ่ยสุ่ยพูดอย่างมั่นใจ
เฉิงเซียวถิงมองหน้าตัวเองในกระจกสะท้อน ใบหน้าคมคายไร้ที่ติ
"บางทีอาจจะไม่แก่นะ"
"เป็นไปไม่ได้! ใครที่กลับมาอวดโรงเรียนได้ ต้องอายุสี่สิบขึ้นไปแน่นอน"
เฉิงเซียวถิงวางสายทันที
เขาหันหลัง เดินกลับห้องประชุมด้วยสีหน้าเรียบเฉย
ผู้บริหารทั้งหมดมองเขาพร้อมกัน ราวกับนักโทษรอฟังคำพิพากษา
เฉิงเซียวถิงดึงเก้าอี้นั่งลง นิ้วเคาะโต๊ะ
เฉิงเซียวถิงดึงเก้าอี้นั่งลง นิ้วเคาะโต๊ะ
คนในห้องประชุมแทบไม่กล้าหายใจ
"ทำดีลควบรวมใหม่ ส่งให้ฉันก่อนเที่ยงพรุ่งนี้"
ผู้อำนวยการฝ่ายลงทุนเช็ดเหงื่อ รับคำอย่างรวดเร็ว
เลิกประชุม
ผู้ช่วยเดินตามเฉิงเซียวถิงไปที่ห้องทำงาน
เฉิงเซียวถิงปลดกระดุมเสื้อเชิ้ต โยนเสื้อคลุมลงบนโซฟา
"ยกเลิกกำหนดการเช้าวันพรุ่งนี้"
ผู้ช่วยเปิดบันทึกในแท็บเล็ต "พรุ่งนี้เช้ามีวิดีโอคอนเฟอเรนซ์ข้ามชาติสองรายการ และสัมภาษณ์ผู้บริหารระดับสูงอีกหนึ่งรายการ จะเลื่อนไปเมื่อไหร่?"
"ก่อนหน้านี้สำนักงานมหาวิทยาลัยเคยโทรมาใช่ไหม"
ผู้ช่วยชะงัก
งานฉลองครบรอบร้อยปีมหาวิทยาลัยปักกิ่ง หัวหน้าสำนักงานมหาวิทยาลัยโทรมาห้าครั้งในครึ่งเดือน เพื่อเชิญเฉิงเซียวถิงกลับไปบรรยายในฐานะศิษย์เก่าดีเด่น
เฉิงเซียวถิงปฏิเสธทั้งหมด เขาเกลียดพิธีการที่เกินจำเป็นแบบนี้ที่สุด
"ใช่ หัวหน้าสำนักงานโทรมาบ่ายวันนี้ ถามว่าคุณมีเวลาออกหน้ามั้ย ผมปฏิเสธตามคำสั่งคุณ"
"ตอบโรงเรียนไปว่าฉันจะไป"
ผู้ช่วยเงยหน้ามองเจ้านาย
ดึกๆ ดื่นๆ อยู่ ๆ ก็เปลี่ยนใจ
เจ้านายตัดสินใจยังไง ลูกน้องทำตามก็พอ
ผู้ช่วยรับคำ แล้วหันไปโทรศัพท์
การบรรยายศิษย์เก่าของมหาวิทยาลัยปักกิ่งเป็นการเชิญทีละคน เมื่อเฉิงเซียวถิงตกลง ศิษย์เก่าที่โรงเรียนเชิญไว้เดิมก็ต้องเปลี่ยนกำหนดการทันที
เพราะผู้มีอำนาจคนนี้ยากที่จะยอม
เฉิงเซียวถิงเดินไปที่หน้าต่างกระจก หยิบโทรศัพท์ออกมา
หน้าจอแชทยังคงค้างอยู่ที่บันทึกการโทรเมื่อครู่นี้
เขาเปิดหน้าโปรไฟล์ของเจียงสุ่ยสุ่ย
รูปพื้นหลังเป็นจดหมายตอบรับการรับเข้าเรียน มุมขวาบนติดรูปถ่ายขนาดหนึ่งนิ้ว
ข้อมูลสำคัญถูกตีรหัส แต่ชื่อไม่ได้ถูกปิดบัง
ในรูปเด็กสาวรวบหางม้าสูง หน้าไม่แต่งแต้ม
ตากลมโต คางเรียว ดูเป็นเด็กดี
แต่ในความเป็นจริงกลับส่งรูปแบบนั้น
เขาโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ หันไปล้างหน้าในห้องน้ำ
เช้าวันรุ่งขึ้น
หอประชุมใหญ่แห่งแรกของมหาวิทยาลัยปักกิ่ง
หอประชุมที่จุได้สามพันคนเต็มแน่นทุกที่นั่ง
เจียงสุ่ยสุ่ยหาวหวอด ถูกหลินเจียเจียลากมานั่งแถวที่สาม
"สุ่ยสุ่ย ตื่นหน่อยสิ ได้ยินว่าศิษย์เก่าที่มาวันนี้เป็นยักษ์ใหญ่จริง ๆ" หลินเจียเจียตื่นเต้นจัดทรงผม
เจียงสุ่ยสุ่ยขยี้ตา
"ใหญ่แค่ไหนกัน คนแก่เจ็ดแปดสิบ"
"เธอรู้อะไร ในกลุ่มเขาบอกว่าคนที่เปลี่ยนมาเนี่ยหล่อมาก ยังหนุ่ม แล้วก็รับช่วงต่อธุรกิจครอบครัวไม่กี่ปีก็ทำกำไรเพิ่มขึ้นหลายเท่า เป็นบุคคลระดับแถวหน้าของนครปักกิ่งเลย"
เจียงสุ่ยสุ่ยไม่สนใจ
เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา เปิดแอปหาคู่
เจียงสุ่ยสุ่ย: พี่คะ ฉันมาฟังคนแก่บรรยายแล้ว ง่วงมาก
เจียงสุ่ยสุ่ย: เมื่อก่อนพี่เคยฟังบรรยายแบบนี้มั้ย นอนหลับข้างล่างตลอดเลยใช่มั้ย
ห้องรับรองด้านหลังเวที
ผู้บริหารมหาวิทยาลัยนั่งอยู่ข้างๆ พยายามหาหัวข้อคุย
เฉิงเซียวถิงพิงโซฟา ตอบอย่างไม่ใส่ใจ