ชายคนนั้นสวมสูทสีเทาเข้ม ไม่ผูกเน็คไท ด้านหน้ามีปลานึ่งมะนาวจานหนึ่งที่ยังไม่แตะต้อง
เจียงสุ่ยสุ่ยชะงัก
นี่ไม่ใช่คนชอบวางมาดที่อยู่บนเวทีเมื่อกี้หรอกหรือ
เขามาทานข้าวที่โรงอาหารด้วยเหรอ?
หลินเจียเจียเห็นเช่นกัน รั้งแขนเสื้อเจียงสุ่ยสุ่ยแล้วกรีดร้องเสียงแหลมเบาๆ
"สุ่ยสุ่ย พี่ใหญ่! ข้างๆ เขามีที่นั่งว่าง เราไปนั่งร่วมโต๊ะกันเถอะ!"
"ไม่ดีมั้ง" เจียงสุ่ยสุ่ยรู้สึกกล้าๆ กลัวๆ
"มีอะไรไม่ดีล่ะ โรงอาหารไม่ใช่บ้านเขาเสียหน่อย"
หลินเจียเจียลากเจียงสุ่ยสุ่ยเดินไป
"รุ่นพี่เฉิง ที่นี่มีคนนั่งไหมคะ? พวกเรานั่งด้วยได้ไหม?" หลินเจียเจียถามอย่างกล้าหาญ
เฉิงเซียวถิงเงยหน้าขึ้น
สายตามองผ่านหลินเจียเจียไป ตกลงบนตัวเจียงสุ่ยสุ่ย
"นั่งสิ"
เจียงสุ่ยสุ่ยวางถาดอาหารลงบนโต๊ะ นั่งลงตรงหน้าเขา
พอระยะใกล้ เธอถึงได้รู้ว่าผู้ชายคนนี้หน้าตาดีไม่ธรรมดาจริงๆ
ใบหน้าคมเข้ม เส้นกรามชัดเจนกว่าแผนชีวิตของเธอเสียอีก
เฉิงเซียวถิงไม่แตะตะเกียบ มองเธออยู่อย่างนั้น
เจียงสุ่ยสุ่ยถูกเขามองจนขนลุก
เธอหยิบตะเกียบขึ้นมา คีบเนื้อปลาชิ้นหนึ่งเข้าปาก
เนื้อปลานุ่ม เปรี้ยวอมเผ็ดเข้มข้น
เธอตาเป็นประกาย หยิบโทรศัพท์ออกมาถ่ายรูป ส่งไปให้"ว่างเปล่า"
เจียงสุ่ยสุ่ย: รุ่นพี่คะ ฉันได้กินแล้ว! อร่อยมากจริงๆ! อร่อยจริงๆ นะ!
เจียงสุ่ยสุ่ย: ไอ้คนชอบวางมาดเมื่อกี้นั่งอยู่ตรงหน้าฉันเลย เขาไม่รู้ตัวเลยว่ามากินปลานึ่งมะนาวด้วย
เจียงสุ่ยสุ่ย: เขาจ้องฉันตลอดเลย กลัวฉันจะแย่งปลาเขามั้ง
อีกฝั่งหนึ่ง
โทรศัพท์ของเฉิงเซียวถิงสั่น
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
หน้าจอสว่างขึ้น
ด้านบนเป็นข้อความและรูปที่เจียงสุ่ยสุ่ยส่งมา
เขามองประโยค"กลัวฉันจะแย่งปลาเขามั้ง" ขอบตากระตุก
เขาวางโทรศัพท์คว่ำลงบนโต๊ะ
"อร่อยไหม?" เขาถาม
เจียงสุ่ยสุ่ยเงยหน้าขึ้น เคี้ยวเนื้อปลาพลางตอบไม่ชัดถัดชัด
"อร่อย"
"กินช้าๆ ไม่มีใครแย่งเธอหรอก"
เจียงสุ่ยสุ่ยกลืนเนื้อปลาลง มองเขา
"รุ่นพี่เฉิง ทำไมพี่ไม่กินล่ะ?"
"ไม่หิว"
"ไม่หิวแล้วมาที่โรงอาหารทำไม" เจียงสุ่ยสุ่ยพูดออกไปโดยไม่ทันคิด
หลินเจียเจียเตะเธอแรงๆ ใต้โต๊ะ
เจียงสุ่ยสุ่ยเจ็บจนหายใจไม่ออก
เฉิงเซียวถิงมองท่าทางเล็กๆ น้อยๆ ของเธอ
"มาดูหน่อย"
"ดูอะไร?"
"ดูว่าปลานี้มันอร่อยแบบนี้มาตลอดหรือเปล่า"
เจียงสุ่ยสุ่ยชี้ไปที่ถาดอาหารตรงหน้าเขา
"งั้นพี่ก็ลองชิมสิ"
เฉิงเซียวถิงหยิบตะเกียบขึ้นมา คีบเนื้อปลาชิ้นหนึ่ง
เหมือนเมื่อแปดปีก่อน
ปลาเข้าปาก รสเปรี้ยวเผ็ดแผ่ซ่านไปทั่วช่องปาก
เขากลืนลงไป วางตะเกียบลง
"ใช้ได้"
เจียงสุ่ยสุ่ยทำปากยู่
"พวกพี่ใหญ่ๆ นี่ชอบทำเป็นลึกลับกันจริงๆ อร่อยก็อร่อยสิ จะบอกว่าใช้ได้อะไรกัน"
เฉิงเซียวถิงมองเธอ
"เธอพูดกับคนแบบนี้ประจำเหรอ?"
"แล้วแต่คน" เจียงสุ่ยสุ่ยก้มหน้ากินข้าว "คนถูกคอฉันก็พูดด้วยเยอะหน่อย คนไม่ถูกคอฉันก็ไม่อยากสนใจ"
"ฉันเป็นแบบไหนล่ะ"
เจียงสุ่ยสุ่ยเงยหน้าขึ้น มองเขาอย่างพิจารณาสองสามที
"พี่เป็นพวกหน้าตาดีอะ"
เฉิงเซียวถิงไม่พูดอะไร
หลินเจียเจียที่อยู่ข้างๆ กลายเป็นหินไปแล้ว
ตอนนี้เธออยากจะหาโพรงดินมุดหนีให้รู้แล้วรู้รอด
กินข้าวเสร็จ เจียงสุ่ยสุ่ยยกถาดอาหารเตรียมไปที่จุดคืนถาด
"รุ่นพี่เฉิง พวกเราไปก่อนนะ"
"เดี๋ยวก่อน"
เฉิงเซียวถิงเรียกเธอไว้
เจียงสุ่ยสุ่ยหยุดเดิน
"มีอะไรเหรอ?"
เฉิงเซียวถิงมองเธอ
"เพิ่มวีแชตหน่อย"
เจียงสุ่ยสุ่ยชะงัก
หลินเจียเจียเบิกตากว้าง
พี่ใหญ่เป็นฝ่ายขอวีแชตเอง นี่มันเนื้อเรื่องนิยายรักชัดๆ
เจียงสุ่ยสุ่ยไม่คิดแม้แต่จะคิด ปฏิเสธทันที
"ไม่เพิ่ม"
เฉิงเซียวถิงมองเธอ
"เหตุผล"
"ฉันไม่เพิ่มคนแปลกหน้า"
เจียงสุ่ยสุ่ยพูดตรงๆ "แล้วก็เพื่อนร่วมห้องฉันบอกว่า ผู้ชายหล่อๆ มีพิษทั้งนั้น ฉันกลัวโดนพิษตาย"
เฉิงเซียวถิงมองสีหน้าจริงจังของเธอ
เขาไม่ได้โกรธ กลับรู้สึกสนใจขึ้นมา
"ได้"
เขาไม่บังคับ ลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอก
คนขับรถรออยู่หน้าโรงอาหาร
เฉิงเซียวถิงขึ้นรถ
รถแล่นออกจากมหาวิทยาลัย
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดแอปหาคู่
ว่างเปล่า: ปลาอร่อยไหม
เจียงสุ่ยสุ่ยตอบกลับทันที
เจียงสุ่ยสุ่ย: อร่อย! รุ่นพี่แนะนำมาดีมากๆ!
เจียงสุ่ยสุ่ย: ไอ้คนวางมาดเมื่อกี้มาขอวีแชตฉันด้วย ฉันปฏิเสธไปอย่างเด็ดขาด
เจียงสุ่ยสุ่ย: ฉันเป็นคนมีหลักการนะ
เฉิงเซียวถิงมองหน้าจอ
เขาพิมพ์: ทำได้ดีมาก อย่าไปสนใจมัน
เจียงสุ่ยสุ่ย: ใช่เลย ฉันคุยกับพี่คนเดียวเท่านั้น
เฉิงเซียวถิงเอนหลังพิงเบาะ
คนขับรถที่อยู่ข้างหน้ามองผ่านกระจกหลัง
เขาทำงานกับเจ้านายมาห้าปี ไม่เคยเห็นเจ้านายทำสีหน้าแบบนี้กับโทรศัพท์มาก่อน
แฝงไปด้วยการวางแผน แล้วก็ความสุขเล็กๆ น้อยๆ
บ่ายนี้ไม่มีเรียน
เจียงสุ่ยสุ่ยกลับไปที่หอพัก นอนบนเตียงเล่นโทรศัพท์
หลินเจียเจียยังติดใจเรื่องตอนเที่ยงไม่หาย
"สุ่ยสุ่ย เธอโง่หรือเปล่า นั่นเฉิงเซียวถิงนะ ผู้บริหารสูงสุดของเฉิงซื่อกรุ๊ป เธอกล้าปฏิเสธไม่เพิ่มวีแชตเขาได้ไง"
"ผู้บริหารสูงสุดแล้วยังไง เกี่ยวข้องอะไรกับฉัน" เจียงสุ่ยสุ่ยพลิกตัว
"ถ้าเธอเพิ่มเขา ต่อไปหางานหรือฝึกงานไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลยเหรอ"
"ฉันเพิ่งปีหนึ่ง จะหางานอะไรล่ะ"
หลินเจียเจียลุกขึ้นนั่งจากเตียง มองเจียงสุ่ยสุ่ยอย่างเอาเรื่องเอาราว
"ปีหนึ่งแล้วไง ปีหนึ่งก็สะสมคอนเนคชันได้สิ เฉิงเซียวถิงแค่ขยับนิ้ว ปล่อยทรัพยากรออกมานิดหน่อย ก็ให้เธอทำงานน้อยลงยี่สิบปีได้ สมองเธอคิดอะไรอยู่เนี่ย?"
เจียงสุ่ยสุ่ยกลอกตา
เธอไม่ได้เกลียดเฉิงเซียวถิงนะ ผู้ชายคนนั้นหน้าตาดีจริง หุ่นก็ดี ตอนอยู่โรงอาหารนั่งตรงหน้าเธอ กล้ามเนื้อที่โผล่พ้นสูทเธอมองเห็นชัดเจน
ถ้าเป็นคนอื่น คงโผเข้มหาไปแล้ว
แต่เธอไม่เอา
เธอเปิดโทรศัพท์ หยุดอยู่ที่หน้าแอปหาคู่ "ว่างเปล่า" ที่มีรูปโปรไฟล์เป็นรูปเด็ก
เทียบกับนักธุรกิจใหญ่ที่เอื้อมไม่ถึงแล้ว เธอชอบรุ่นพี่คนนี้ที่ไม่ได้เปลี่ยนรูปโปรไฟล์มาแปดปีมากกว่า ช่วงนี้คุยกันทุกเช้าเย็น เธอบ่น เขาก็ฟัง
เธอระบาย เขาก็ช่วยออกความเห็น ถึงจะพูดน้อย แต่ทุกประโยคตรงประเด็น
นี่แหละที่เรียกว่าคุณค่าทางอารมณ์ เฉิงเซียวถิงจะให้คุณค่าทางอารมณ์เธอได้เหรอ?
เจียงสุ่ยสุ่ยพิมพ์บนหน้าจอ
เจียงสุ่ยสุ่ย: เพื่อนร่วมห้องฉันจะบ้าแล้ว ด่าว่าฉันไม่มีอนาคต พลาดโอกาสทองมหาศาล
เจียงสุ่ยสุ่ย: รุ่นพี่ ว่าฉันโง่จริงๆ ไหม
อีกฝ่ายไม่ตอบ
เวลานี้ รุ่นพี่คงกำลังทำงานอยู่
เจียงสุ่ยสุ่ยไม่รีบร้อน โยนโทรศัพท์ลงบนหมอน ลุกขึ้นไปล้างหน้า
อีกด้านหนึ่ง
ออฟฟิศชั้นบนสุดของเฉิงซื่อกรุ๊ป
เฉิงเซียวถิงนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน มองข้อความสองบรรทัดบนหน้าจอโทรศัพท์
เขาไม่รีบตอบ
ผู้ช่วยเคาะประตูเข้ามา วางเอกสารไว้บนโต๊ะ "ท่านประธานเฉิง นี่คือฉบับสุดท้ายที่แก้ไขแล้วของแผนการควบรวมกิจการ ฝ่ายการลงทุนทำเสร็จทั้งคืน"
ผู้ช่วยยืนอยู่ข้างๆ ไม่ไปไหน สายตากวาดไปมาบนใบหน้าเจ้านายสองรอบ
วันนี้เจ้านายไปมหาวิทยาลัยปักกิ่งมา กลับมาแล้วอารมณ์ดีผิดปกติ เมื่อกี้ในลิฟต์ ไม่ได้ด่าใครเลย นี่มันผิดปกติมาก
แผนที่ฝ่ายการลงทุนส่งมาให้ยังมีจุดบกพร่อง ตามมาตรฐานปกติ ต้องถูกด่าเละเทะแน่นอน
เฉิงเซียวถิงเปิดเอกสาร อ่านหนึ่งหน้า แล้วเซ็นชื่อ