วันต่อมา
ห้องสวีทชั้นบนสุดของโรงแรมเทียนจี
เฉิงเซียวถิงเอนกายอยู่บนโซฟา บนโต๊ะกาแฟมีแก้วกาแฟดำหนึ่งแก้ว
เขามองปฏิทินบนโทรศัพท์มือถือ ใกล้จะถึงเทศกาลตรุษจีนแล้ว
ตามธรรมเนียมของนครปักกิ่ง ถึงเวลานี้ควรส่งของขวัญปีใหม่ถึงบ้านแล้ว
แต่เจียงจวินเย่มีนิสัยแบบนั้น ส่งของแพงก็ไม่ได้ ส่งของถูกก็ไม่ไหว
เขากดเปิดหน้าจอมือถือแล้วโทรหาผู้ช่วยโจว
“ไปเตรียมของขวัญปีใหม่ ส่งไปบ้านตระกูลเจียง”
ผู้ช่วยโจวอึ้งไปครู่หนึ่ง “คุณเฉิง ครั้งนี้มาตรฐานคือ...”
“ต้องดูเป็นของธรรมดา จำนวนต้องเยอะ เหตุผลต้องแนบเนียน”
วางสาย เฉิงเซียวถิงยกกาแฟขึ้นจิบคำหนึ่ง
ของแพงซื้อไม่ได้ เงินใช้ไม่ออก ทำได้แค่เพิ่มจำนวนอย่างเดียว
บ้านพักของครอบครัวโรงเรียนมัธยมต้นประจำเมือง
สุ่ยสุ่ยใส่ชุดนอน นั่งกินแอปเปิลอยู่บนโซฟา
เมื่อคืนเจียงจวินเย่ตำหนิเธอครึ่งชั่วโมง สุดท้ายหลินผิงก็ช่วยพูดให้ เธอถึงได้กลับห้องไปนอน
เช้าวันนี้ เจียงจวินเย่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ในห้องนั่งเล่นแต่เช้า
กริ่งหน้าประตูดังขึ้น
หลินผิงล้างผักอยู่ในครัว ตะโกนบอก “สุ่ยสุ่ย ไปเปิดประตูหน่อย”
สุ่ยสุ่ยวางแอปเปิลลง ใส่รองเท้าแตะเดินไป
บิดลูกบิดประตู
ชายคนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตู สวมชุดสูทเรียบหรู เน็คไทผูกอย่างเป็นระเบียบ
มือหนึ่งถือถุงข้าวสารเหนียวขนาดห้าสิบจินสองถุง อีกมือหนึ่งถือน้ำมันถั่วเหลืองยี่ห้อจินหลงหยูขนาด 5 ลิตรสองถัง