เจียงสุ่ยสุ่ย: [พี่คะ ช่วงนี้ยุ่งไหมคะ]
อีกฝ่ายไม่ตอบ ตอนบ่ายสามโมง น่าจะกำลังทำงานอยู่
เจียงสุ่ยสุ่ยไม่สนใจ ส่งต่อ
เจียงสุ่ยสุ่ย: [วันนี้ฉันเดินผ่านตึกบริหาร เห็นรูปและคำเขียนของพี่ในตู้โชว์กระจกแล้ว]
เจียงสุ่ยสุ่ย: [ก็คนนั้นไง เฉิงเซียวถิง]
เจียงสุ่ยสุ่ย: [เพื่อนร่วมห้องฉันยังชมว่าเขาลายมือสวย ฉันยื่นหน้าไปดู แทบจะหัวเราะตาย]
เจียงสุ่ยสุ่ย: [ลายมือเขียนได้ขี้เหร่สุดๆ]
เจียงสุ่ยสุ่ย: [เหมือนหมาคลาน เขียนหวัดๆ เส้นพันกันมั่วไปหมด อ่านไม่ออกเลยว่าเขียนว่าอะไร]
ส่งไปไม่กี่ข้อความ เจียงสุ่ยสุ่ยก็โยนโทรศัพท์ลงบนที่นอน
จ้องหน้าจอรอ
ถ้าอีกฝ่ายเป็นเฉิงเซียวถิงจริง พอเห็นคนอื่นด่าลายมือตัวเองแบบนี้ ต้องมีปฏิกิริยาแน่ๆ
เฉิงซื่อกรุ๊ป
ห้องประชุมชั้น 33
เฉิงเซียวถิงนั่งอยู่หัวโต๊ะ กำลังฟังฝ่ายกฎหมายรายงานความเสี่ยงสัญญาไตรมาสหน้า
โทรศัพท์บนโต๊ะสั่นสองสามครั้ง
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา มองหน้าจอคร่าวๆ
หมาคลาน ยุ่งเหยิง ขี้เหร่
เฉิงเซียวถิงมองคำพวกนี้
เขาก้มมองเอกสารที่เพิ่งเซ็นเสร็จที่ข้างมือ ท้ายเอกสาร คำว่า “เฉิงเซียวถิง” สามตัวเขียนหนักแน่น สวยหรูมีพลัง
เขาล็อกหน้าจอโทรศัพท์
เด็กนี่ไปตึกบริหารมาแล้วสินะ
ตอนนั้นหัวหน้าสำนักงานมหาวิทยาลัยบังคับให้เขาเขียนคำแนะนำไว้ เขาเลยเขียนสุ่มๆ ไปหนึ่งท่อน วางไว้ในตู้โชว์มาแปดปีแล้ว
เธอจำลายมือเขาได้
เฉิงเซียวถิงพิงเก้าอี้หนัง นิ้วเคาะโต๊ะสองที