เฉิงเซียวถิงนั่งอยู่บนโซฟา บนโต๊ะเล็กมีกาแฟดำหนึ่งถ้วย
เขาถือโทรศัพท์อยู่ บนหน้าจอคือรูปหน้าสีเขียวของเจียงสุ่ยสุ่ย
เขามองมันสิบนาที
ไม่รู้สึกคลื่นไส้ ไม่มีความรังเกียจ
เขายังคิดว่ากระดูกคอเป็ดในรูปนั้นเคี้ยวได้สะอาดดี
นี่ไม่ปกติ
ปีนี้เขาอายุยี่สิบแปด ข้างกายไม่ได้ขาดผู้หญิงที่เข้ามายั่วเย้า
สาวสังคม ดารา ผู้บริหารระดับสูง มีทุกประเภท
เขามองแค่ครั้งเดียวก็รู้สึกหงุดหงิด รำคาญที่เสียงดัง รำคาญที่ทำตัวไม่จริงใจ
แต่เจียงสุ่ยสุ่ยไม่เหมือนกัน
เธอเสียงดัง เธอเพี้ยน เธอขี้เหนียว เธอด่าเขา
แต่เขากลับรู้สึกว่ามันน่าสนใจ
เขาต้องการคำตอบที่แน่ชัด เขาไม่ชอบความรู้สึกที่ควบคุมไม่ได้
เขาโทรหาผู้ช่วย
“นัดเหอหมิง สิบโมงเช้า”
ผู้ช่วยที่ปลายสายนิ่งไปสองวินาที “คุณเฉิง ท่านนอนไม่หลับอีกหรือเปล่าครับ”
“ไม่ อย่าถามมาก”
ที่คลินิกจิตวิทยา
เหอหมิงนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน จิตแพทย์ที่คิดค่าบริการแพงที่สุดในนครปักกิ่ง
คิดเป็นรายชั่วโมง ชั่วโมงละหนึ่งหมื่นสองพัน
เฉิงเซียวถิงผลักประตูเข้ามา
ไม่ได้ใส่สูท ใส่แจ็คเก็ตสีดำตัวหนึ่ง
เหอหมิงลุกขึ้นยืน “คุณเฉิง วันนี้แต่งตัวสบายๆ นะครับ”
เฉิงเซียวถิงนั่งลงบนโซฟา “มาหาคุณเพื่อยืนยันเรื่องหนึ่ง”
เหอหมิงหยิบสมุดบันทึก “เชิญพูดได้เลยครับ”
เฉิงเซียวถิงหยิบโทรศัพท์ออกมา เปิดอัลบั้มรูป แล้วหันหน้าจอไปทางอีกฝ่าย
เหอหมิงชำเลืองมอง
หน้าสีเขียว ตาเหลือก ปากคาบกระดูกคอเป็ด