เฉิงเซียวถิงใช้แขนข้างเดียวโอบเอวของเจียงสุ่ยสุ่ยไว้ ประคองเธอให้ทรงตัว แล้วหันไปมองหลินเจียเจีย
"ขึ้นรถสิ จะได้กลับพร้อมกัน"
หลินเจียเจียยกมือโบก แล้วถอยหลังสองก้าว
"ไม่เป็นไร ๆ คุณเฉิง นี่ก็เที่ยงคืนแล้ว ถึงหอพักก็ปิดประตูแล้ว ฉันกลับไม่ได้อยู่ดี"
เฉิงเซียวถิงมองเธอ
หลินเจียเจียพูดต่อ "บ้านฉันไม่ไกลจากที่นี่ ฉันเรียกแท็กซี่กลับเองได้ ส่วนสุ่ยสุ่ยบ้านอยู่ต่างจังหวัด เธอไม่มีที่ไป รบกวนคุณเฉิงรับเธอค้างคืนหนึ่งด้วยนะ"
พูดจบ หลินเจียเจียก็หันไปโบกแท็กซี่ที่เพิ่งจอด พอรถจอด เธอก็ดึงประตูเปิดแล้วปีนเข้าไป
รถขับออกไป
การกระทำรวดเร็วฉับไว
เธอรู้ดีถึงธรรมเนียมของตระกูลเฉิง
คนอย่างเฉิงเซียวถิง ภายนอกดูเย็นชา แต่จริง ๆ แล้วยึดมั่นในกฎระเบียบที่สุด สุ่ยสุ่ยอยู่กับเขาไม่ขาดทุนหรอก
ที่สำคัญที่สุด สองคนนี้มีใจให้กันอยู่แล้ว เธอต้องช่วยผลักดันอีกแรง
ข้างถนนเหลือเพียงเฉิงเซียวถิงและเจียงสุ่ยสุ่ย
เจียงสุ่ยสุ่ยยืนไม่ไหว มือจับชายเสื้อเชิ้ตของเฉิงเซียวถิงไว้
"ร้อน" เธอดึงคอเสื้อตัวเอง
เฉิงเซียวถิงจับข้อมือเธอ พาไปที่ประตูข้างคนขับ กับดันเธอเข้าไป รัดเข็มขัดนิรภัยให้
เขาอ้อมไปฝั่งคนขับแล้วขึ้นรถ
ในรถไม่ได้เปิดไฟ มีเพียงแสงไฟถนนข้างทางส่องเข้ามา
เจียงสุ่ยสุ่ยหันหัวไป จ้องมองผู้ชายที่นั่งอยู่ฝั่งคนขับ
แอลกอฮอล์ทำให้เธอกล้ามากขึ้น
เธอมองหน้าเฉิงเซียวถิง ในหัววาบขึ้นมาถึงความฝันเมื่อหลายวันก่อน