“ตัวแทนห้อง” เขาเอ่ยขึ้น เสียงผ่านไมโครโฟนออกมา ทุ้มต่ำฟังเพราะ
เจียงสุ่ยสุ่ยค่อยๆ ลุกขึ้นยืนช้าๆ “คะ...คุณครูเฉิง”
เสียงเรียก “คุณครูเฉิง” นั้นทั้งเบาทั้งเร็ว ลงท้ายด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา
ต่างจากเมื่อคืนในวีแชทที่เธอเป็นนักสู้คีย์บอร์ดที่ตะโกนโวยวายว่า “ครูไร้คุณธรรม” ราวกับคนละคน
เฉิงเซียวถิงมีแววขำวาบขึ้นในดวงตา
เขาหยิบเอกสารบรรยายหนาๆ ออกจากแฟ้ม วางไว้ที่ขอบโต๊ะ “แจกให้ทุกคน คนละหนึ่งชุด”
“ได้ค่ะ คุณครูเฉิง”
เจียงสุ่ยสุ่ยเดินขึ้นไปบนเวที ยื่นมือไปรับเอกสาร
ในวินาทีที่มือทั้งสองสัมผัสกัน ปลายนิ้วของเฉิงเซียวถิงใต้เอกสารก็สะกิดเบาๆ ลงบนกลางฝ่ามือเธอ
เจียงสุ่ยสุ่ยเงยหน้าขึ้นจ้องเขาทันที
เฉิงเซียวถิงสีหน้าไม่เปลี่ยน เลยแว่นกรอบทองขึ้น “ถือให้ดีๆ”
เจียงสุ่ยสุ่ยกัดริมฝีปาก กอดเอกสารแล้วหันหลังเดินออกไป
จงใจแน่ๆ เลย!
แจกเอกสารเสร็จ เจียงสุ่ยสุ่ยนั่งกลับมาที่แถวแรก เฉิงเซียวถิงเปิดโปรเจกเตอร์แล้วเริ่มสอนเกี่ยวกับการควบคุมความเสี่ยงในการควบรวมกิจการในตลาดการเงิน
บนเวที ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งสง่างาม คำพูดเฉียบคม
ตรรกะทางธุรกิจอันซับซ้อนจากปากเขากลายเป็นเรื่องง่ายๆ ชัดเจน ทรงพลังจนครองทั้งห้อง
สาวๆ แถวหน้าหยิบสมุดโน้ตออกมาจดกันอย่างเมามัน แต่สายตากลับจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเขา
เจียงสุ่ยสุ่ยฟังไปสิบกว่าตอนนี้ ความง่วงก็มาแล้ว
เธอล้วงโทรศัพท์จากลิ้นชัก เปิดโหมดเงียบ แล้วเลื่อนเข้าไปในวีแชท
ในชีวิตจริงไม่กล้าทำตัวนอกลู่นอกทาง แต่บนโลกออนไลน์เธอต้องกอบกู้ศักดิ์ศรีกลับคืนมา