หลินเจียเจียตบโต๊ะ "เจียงสุ่ยสุ่ยสมองคุณใส่น้ำเปล่าหรือไง! เฉิงเซียวถิงให้คุณเป็นแฟนเขา คุณดันปฏิเสธ! รู้ไหมว่านครปักกิ่งมีผู้หญิงกี่คนที่อยากปีนเตียงเขา!"
"การปีนเตียงกับคบกันมันเรื่องเดียวกันงั้นเหรอ"
เจียงสุ่ยสุ่ยโต้กลับ "ครอบครัวเขาแบบนั้น ฉันเป็นแค่นักศึกษามหาวิทยาลัยจากครอบครัวธรรมดา จะเข้าไปเป็นตัวตลกหรือไง"
หลินเจียเจียใจเย็นลง
"ก็จริง ตระกูลใหญ่เข้าซื้อกันไม่ง่าย"
เจียงสุ่ยสุ่ยถอนหายใจ
"ยังไงฉันก็ปฏิเสธไปแล้ว ฐานะเขาขนาดนั้น โดนฉันทำให้เสียหน้า คงไม่สนใจฉันอีกแล้ว"
หลินเจียเจียพยักหน้า "ก็ใช่ คุณเฉิงเป็นคนหยิ่งแบบนั้น ไม่มีทางยอมลดตัวมาวนเวียนตามคุณหรอก"
สองวันผ่านไป
เฉิงเซียวถิงไม่มีข้อความส่งมา
รูปโปรไฟล์เครื่องหมายมหัพภาคในวีแชท เงียบกริบเหมือนบัญชีตาย
เจียงสุ่ยสุ่ยไปเรียน กินข้าว ทำการบ้านแคลคูลัสตามปกติ
แค่ก่อนนอนตอนกลางคืน เธอจะเผลอเปิดแชทนั้นขึ้นมาดูเป็นประจำ
แต่ก่อนเธอส่งข้อความไร้สาระไปหาเขาแทบทุกวัน
ตอนนี้ไม่มีอะไรเลย
เธอชินไม่ลง
บ่ายวันอังคาร
คณะการเงินปีหนึ่งมีวิชาเอกหนึ่งวิชา เรียนที่ห้องบรรยายใหญ่
เจียงสุ่ยสุ่ยกับหลินเจียเจียนั่งแถวที่สาม
กริ่งเรียนดังขึ้น
อาจารย์ที่ปรึกษาเดินเข้ามา
"นักศึกษาทุกคน วันนี้คาบนี้ทางคณะเชิญอาจารย์พิเศษมาบรรยายภาคปฏิบัติให้ฟัง"
ในห้องบรรยายเริ่มส่งเสียงพูดคุยกัน
อาจารย์ที่ปรึกษาตบแท่นบรรยาย