เจียงสุ่ยสุ่ยสะพายกระเป๋าผ้าใบ เดินตามหลังเขาไป
ทั้งสองคนเดินมาถึงทางเข้าสถานี
ผู้คนมากมาย ในช่วงเทศกาลตรุษจีน ที่ไหนก็มีแต่คนหอบหิ้วกระเป๋าใหญ่โต
เฉิงเซียวถิงสูงเด่น แต่งตัวดี ยืนอยู่ในฝูงชนแล้วสะดุดตามาก
เขายื่นที่จับกระเป๋าเดินทางสีชมพูให้เจียงสุ่ยสุ่ย
"ถึงบ้านแล้วส่งข้อความ" เฉิงเซียวถิงบอก
เจียงสุ่ยสุ่ยรับที่จับมา แต่ไม่ยอมไปไหน
เธอแกะซิปกระเป๋าผ้าใบ หยิบกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มสองกล่องออกมา
ยัดใส่กระเป๋าเสื้อคลุมยาวของเฉิงเซียวถิงโดยตรง
เฉิงเซียวถิงกดกระเป๋าเสื้อไว้ "ทำไม"
"คืนให้เธอ" เจียงสุ่ยสุ่ยพูด "ฉันเอาไปจริงๆ ไม่ได้ แม่เห็นแล้วต้องซักไซ้ ฉันอธิบายไม่จบไม่สิ้น"
เฉิงเซียวถิงไม่ขยับ เขามองเธอ
เจียงสุ่ยสุ่ยลดเสียงอ่อนลง ยื่นมือไปจับชายเสื้อคลุมของเฉิงเซียวถิง แล้วแกว่งไปมาสองที
รวมถึงรังนกนางแอ่นในถุงนั้นก็เอาไปไม่ได้เหมือนกัน สุ่ยสุ่ยเอาของทั้งหมดวางไว้ที่รถของเฉิงเซียวถิง
"พี่เฉิง" เจียงสุ่ยสุ่ยเงยหน้ามอง เสียงนุ่มนวล "ฉันไม่กล้าเอาไปจริงๆ เธอช่วยเก็บไว้ก่อนได้ไหม พอฉันเรียนจบแล้วเธอค่อยให้ฉันก็ได้"
เฉิงเซียวถิงมองเธอ
เด็กสาวรวบผมสูง ดวงตาเป็นประกาย ดึงแขนเสื้อเขาออดอ้อน
เขาเอาอยู่กับแบบนี้
เฉิงเซียวถิงเอามือออกจากกระเป๋าเสื้อ
"ได้ๆๆ" เฉิงเซียวถิงพูด
เจียงสุ่ยสุ่ยยิ้ม แล้วปล่อยมือ "ฉันเข้าไปก่อนนะ"
"อือ"
เจียงสุ่ยสุ่ยลากกระเป๋าเดินไปทางจุดตรวจความปลอดภัย
เดินไปได้สองก้าว เธอหยุด แล้วหันหลังกลับ