ยิ่งไปกว่านั้น... หากหลงอ้าวเทียนเชื่อใจชายชราจริง เวลานี้เขาคงไม่ลนลานเช่นนี้ และยิ่งไม่พูดประโยคเกินจำเป็นออกมา
ถึงหลงอ้าวเทียนจะไม่กล้าสงสัยชายชราที่ซ่อนอยู่ลึกในวิญญาณ แต่คำพูดของไป๋หลานเมื่อครู่ก็จะเหมือนก้างปลาติดคอ คอยทิ่มแทงอยู่ในใจเขา
จากนี้ไป เขาจะระแวดระวังชายชราในทุกด้าน และไม่เปิดเผยความลับทั้งหมดให้ฟังอีก
ผลลัพธ์ของการระแวงกันย่อมไม่ดีนัก
เมื่อเมล็ดพันธุ์แห่งความสงสัยหยั่งรากลงในใจแล้ว ก็จะเติบโตแตกกิ่งก้าน ขอเพียงเวลาบ่มเพาะ มันก็จะกลายเป็นต้นไม้ใหญ่เสียดฟ้า และทำลายความไว้วางใจระหว่างพวกเขาทั้งสองจนสิ้น
ส่วนชายชราที่ซ่อนตัวอยู่ในญาณของหลงอ้าวเทียน ย่อมไม่ใช่คนโง่ ปีศาจเฒ่าที่มีชีวิตอยู่มานับพันปีล้วนเจนจัดกันทั้งนั้น
ชายชราย่อมรู้ดีว่า หากเขากับหลงอ้าวเทียนเกิดวิกฤตความไว้วางใจขึ้นมา ผลที่ตามมาในระยะยาวคงร้ายแรงไม่น้อย
แต่ระหว่างการสารภาพทุกอย่างกับปกปิดต่อไป เขาก็ยังคงเลือกอย่างหลัง
เพราะในสายตาของชายชรา หลงอ้าวเทียนเองก็ไม่น่าไว้วางใจเช่นกัน
คงเพราะแววตาที่เจือรอยยิ้มของไป๋หลานช่างบาดตาเกินไป หลงอ้าวเทียนจึงแค่นเสียงเย็นชา ก่อนหันหลังเดินจากไป ภาพแผ่นหลังนั้นดูคล้ายกำลังหนีหัวซุกหัวซุนอยู่บ้าง
“เขาร้อนตัวแล้ว! ต้องร้อนตัวแน่ ๆ” ระบบพูดขึ้นอย่างตื่นเต้นอยู่ข้าง ๆ
“เจอเรื่องแบบนี้ใครก็ต้องร้อนตัวทั้งนั้น ให้ตัวตนแปลกหน้าที่ไม่รู้ที่มา แถมยังแข็งแกร่งมาอาศัยอยู่ในหัวตัวเอง ไม่ใช่เรื่องดีอะไรเลย” ไป๋หลานหัวเราะเบา ๆ “ที่หลงอ้าวเทียนยอมรับเรื่องนี้ได้ ก็เพราะตอนนี้เขายังขาดความช่วยเหลือจากชายชราไม่ได้เท่านั้น”