เพราะบำเพ็ญอย่างตั้งใจตลอดสามวันนี้ ไป๋หลานจึงค่อย ๆ สัมผัสได้ถึงธรณีประตูของขั้นหลอมปราณชั้นหนึ่ง
ทว่าในช่วงก่อนจะทะลวงคอขวดของขั้นหลอมปราณชั้นหนึ่ง ไป๋หลานกลับหยุดบำเพ็ญ แล้วหันไปศึกษาเคล็ดวิชาที่ชื่อว่า《พรางลมหายใจ》แทน
“หลายวันนี้เหตุใดเจ้าของร่างจึงไม่บำเพ็ญแล้วเล่า?” ระบบน้อยแทบไม่เคยเห็นไป๋หลานไม่นั่งสมาธิ จึงอดขยับเข้ามาหาไม่ได้
ไป๋หลานที่หน้าผากแนบอยู่กับแผ่นหยกยังคงหลับตา “บำเพ็ญต่อไปอีก ฉันก็จะทะลวงขั้นแล้ว”
“ทะลวงขั้นบำเพ็ญแล้วไม่ดีหรือ? เจ้าออกจะชอบบำเพ็ญเซียน” ระบบไม่เข้าใจ
ไป๋หลานลืมตาขึ้น หัวเราะเบา ๆ “ระบบน้อย มีคำกล่าวหนึ่งว่า ‘ไม้ที่สูงเด่นกลางป่า ย่อมถูกลมพายุโค่น’ เจ้าเคยได้ยินหรือไม่?”
“หมายความว่า หากเจ้าเป็นต้นไม้ที่สูงที่สุด ก็จะมีพายุพัดมาโค่นเจ้าอย่างนั้นหรือ?” ระบบจมอยู่ในห้วงความคิด
“ถูกต้อง เพราะฉะนั้น หากทะลวงขั้นตอนนี้ ฉันกับหลงอ้าวเทียนก็จะดึงดูดความสนใจได้พอ ๆ กัน และย่อมถูกลมพัดมากพอ ๆ กันด้วย” ไป๋หลานยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์
ระบบพลันกระจ่าง “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้! หลงอ้าวเทียนมีรัศมีตัวเอก แต่เจ้าไม่มีนี่นา!”
“...เพราะฉะนั้น รอเข้าไปในสำนัก ได้รับเคล็ดนำปราณเข้าสู่ร่างที่สืบทอดกันภายในสำนักแล้วค่อยทะลวงขั้น จะดูสมเหตุสมผลกว่า” ไป๋หลานกล่าวพลางหลับตาลงอีกครั้ง แล้วท่องเคล็ดพรางลมหายใจในใจ
นางเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา จู่ ๆ กลับมีขั้นบำเพ็ญขึ้นมาอย่างไร้ที่มาที่ไป ในสายตาของเหล่าผู้บำเพ็ญแห่งสำนักชิงหยวน ก็ไม่ต่างจากการเขียนอักษรตัวโต ๆ ว่า “นางมีวาสนา” ไว้บนหน้าผากหรอกหรือ
อย่างน้อยก็ต้องรอจนเข้าไปในโลกบำเพ็ญเซียนก่อน จึงจะทะลวงขั้นหลอมปราณชั้นหนึ่งได้อย่างสมเหตุสมผล