ชายชราสะดุ้งเฮือก
ในฐานะผู้แข็งแกร่งขั้นแปรเทพ เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าสถานการณ์เช่นนี้คือการชิงร่าง?
หากเจ้าหนุ่มหลงอ้าวเทียนถูกใครชิงร่างไปจริง ๆ แล้วเขาจะทำอย่างไร! ต่อไปจะให้ใครช่วยเขาสร้างกายเนื้อขึ้นใหม่!!!？
ชายชราสะท้านใจวูบ ทว่าเวลานี้ไม่มีแก่ใจจะสนใจไป๋หลานผู้เป็นต้นเหตุอีกต่อไป เขาหันไปตั้งสมาธิรับมือกับชายชรากระดูกขาวในเรือนไผ่อย่างเต็มกำลัง
「โฮสต์ วิญญาณของหลงอ้าวเทียนกำลังต่อสู้กับวิญญาณของตาแก่นั่นแล้ว!」ระบบเฝ้าดูสถานการณ์อยู่ด้านข้าง
「โฮสต์ โฮสต์ ตาแก่นั่นดูท่าจะได้เปรียบแล้ว! สวรรค์! บุตรแห่งโชคชะตาจะต้องมาตายที่นี่จริง ๆ หรือ!?」ระบบร้องเสียงดัง
「ไม่สิ ไม่ถูกแล้ว ชายชราของหลงอ้าวเทียนลงมือแล้ว ตาแก่นั่นกำลังเสียเปรียบ」ระบบเอ่ยอย่างเสียดาย
ไป๋หลานยังคงหลับตานั่งสมาธิ สีหน้าเคร่งขรึม ไม่ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวจากที่ไกล ๆ แม้แต่น้อย เพียงเอ่ยเสียงเรียบว่า「เจ้าคอยดูสถานการณ์ หากมีอะไรเกิดขึ้นค่อยปลุกข้า」
การชิงร่างระหว่างหลงอ้าวเทียนกับชายชรากระดูกขาว ไม่ว่าฝ่ายใดจะเป็นผู้ชนะ ก็ไม่อาจคุกคามไป๋หลานได้
อย่างไรเสีย ร่างของหลงอ้าวเทียนในตอนนี้บาดเจ็บสาหัสจนหมดสติ ไม่ว่าหลงอ้าวเทียนจะรักษาร่างกายไว้ได้ หรือชายชราจะยึดร่างไปครอง
สุดท้ายสิ่งที่พวกเขาได้ไปก็เป็นเพียงร่างที่บาดเจ็บสาหัสจนขยับไม่ได้
ตอนนี้ไป๋หลานแค่อยากนำปราณเข้าสู่ร่าง
บำเพ็ญเซียน!
นางนั่งขัดสมาธิในท่าห้าจุดสัมผัสฟ้า สงบจิตรวมสมาธิ แล้วโคจรปราณลงสู่ตันเถียน
ยามจิตสงบครุ่นคิด เสียงเล็กน้อยรอบกายก็ขยายดังขึ้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ทั้งเสียงแมลงร้อง เสียงนกร้อง และเสียงใบไม้เสียดสีกันแผ่วเบายามสายลมพัดผ่าน