“ในเมื่อโฮสต์ไม่คิดจะดำเนินเส้นทางพิชิตใจด้วยความดีงาม งั้นจากนี้เราคงต้องเปลี่ยนแผนภารกิจกันแล้ว” หลังระบบตัดสินใจแน่วแน่ ไม่นานก็ฮึดสู้ขึ้นมาอีกครั้ง
ระบบที่เพิ่งทำภารกิจเป็นครั้งแรกยังมีความฮึกเหิมแบบหนุ่มน้อยอยู่ไม่น้อย ต่อให้โฮสต์อย่างไป๋หลานดำเนินภารกิจได้ไม่ราบรื่นนัก ก็ยังปรับสภาพจิตใจกลับมาได้อย่างรวดเร็ว
ไป๋หลานพยักหน้าเล็กน้อย “ดี ในที่สุดเจ้าก็เข้าใจข้าแล้ว ตามความเห็นข้า ในเมื่อผู้ถูกลิขิตให้เป็นใหญ่คิดจะทำลายโลก งั้นเราก็ฆ่าผู้ถูกลิขิตให้เป็นใหญ่เสียก่อน”
“...เล่นใหญ่ขนาดนี้เลยหรือ!!?” ระบบถึงกับพูดไม่ออก ผ่านไปครู่ใหญ่จึงเอ่ยเสียงอึกอัก “ช่างเถอะ โฮสต์มีความสุขก็พอแล้ว”
“แน่นอน ถ้าฆ่าไม่สำเร็จก็เลิกล้ม แล้วพยายามบำเพ็ญให้ถึงขั้นแปรเทพ รีบเหินทะยานขึ้นสวรรค์ ทะลวงห้วงมิติหนีไปจากโลกนี้” หลังกล่าววาจาอันฮึกเหิมจบ ไป๋หลานก็วางแผนสำรองไว้ทันที
สู้ไหวก็สู้ สู้ไม่ไหวก็เผ่น! นี่แหละสัจธรรมเพียงหนึ่งเดียว!
ระบบเงียบไปครู่หนึ่ง “ช่วงท้ายต่างหากคือความคิดจริง ๆ ของเจ้า! หึ เจ้าไม่เคยคิดจะทำภารกิจให้สำเร็จเลย แค่อยากมาโลกบำเพ็ญเซียนเพื่ออาศัยพลังปราณที่นี่บำเพ็ญเซียนเท่านั้น”
ไป๋หลานไม่คิดปฏิเสธ “เจ้าฉลาดขึ้นแล้วนะ เจ้าระบบน้อย”
ระบบแค่นเสียง “อย่างไรก็ดี เจ้าแย่งวาสนาครั้งแรกของหลงอ้าวเทียนไปได้ก่อน นับว่าเป็นการกำจัดหนึ่งในฮาเร็มอนาคตของเขาทางอ้อม ยินดีด้วย! เพราะฉะนั้นต่อจากนี้...”
“ต่อจากนี้หรือ?”
ระบบพับแขนเสื้อขึ้น เปิดเนื้อเรื่อง แล้วลงมือจัดการอย่างจริงจัง สีหน้ากับน้ำเสียงเคร่งขรึม
“ตามเส้นเรื่องของนางเอกผู้ถูกลิขิต หลังเข้าสู่โลกบำเพ็ญเซียน ไป๋หลิงบังเอิญพบกับเจินเหรินชิงเสวียน ประมุขยอดเขาหยกพิสุทธิ์ ทั้งสองจึงผูกสัมพันธ์กัน และยังปูทางให้เจินเหรินชิงเสวียนรับนางเอกเป็นศิษย์ในภายหลัง!” น้ำเสียงของระบบค่อย ๆ ฮึกเหิมขึ้น “โฮสต์แค่ชิงเข้าไปพบเจินเหรินชิงเสวียนก่อนนางเอก...”