เพราะคำว่าโอกาสวาสนา เมื่อตอนยังเยาว์วัย นางจึงถูกรับเลี้ยงโดยนักพรตเฒ่าผู้หนึ่ง จากนั้นก็เริ่มต้นเส้นทางบำเพ็ญ
อาจารย์เป็นชายชราที่น่าสนใจอย่างยิ่ง เลี้ยงดูนางจนเติบใหญ่ ทั้งยังสั่งสอนให้นางเข้าใจเหตุผล แยกแยะความดีความชั่ว
สำหรับนางแล้ว เขาเป็นทั้งอาจารย์และบิดา ด้วยเหตุนี้นางจึงนับว่าไม่ใช่เด็กกำพร้า
เห็นอกเห็นใจไป๋หลิงหรือ? ไม่เห็นใจสักนิด
“ระบบน้อย เจ้าพูดไม่ถูก ข้ามีอาจารย์นะ โบราณว่าไว้ อาจารย์ก็คืออาจารย์ เป็นทั้งผู้สั่งสอนและบิดา จะเรียกข้าว่าเด็กกำพร้าได้อย่างไร” ไป๋หลานยกมือเคาะฉากกั้น ก่อนเอ่ยโต้แย้งถ้อยคำของระบบอย่างหนักแน่นเป็นครั้งแรก
“ก็ได้ ข้านึกว่าเจ้าของร่างจะอาศัยเรื่องนี้วิเคราะห์เส้นทางความคิดของนางเอกแห่งชะตาฟ้าเสียอีก” ระบบถอนหายใจอยู่หลังฉากกั้น
ไป๋หลานหลับตา ส่ายหน้าเบา ๆ “ฉันเห็นใจเรื่องราวในครึ่งแรกของชีวิตเธอมาก แต่ไม่ได้หมายความว่าสิ่งที่เธอทำจะถูกต้อง อีกอย่าง ตอนนี้ฉันควรเห็นใจตัวเองก่อนต่างหาก”
ด้านหนึ่งต้องรับมือกับหลงอ้าวเทียน อีกด้านก็ต้องจัดการกับไป๋หลิง
ทั้งคู่เป็นบุตรแห่งชะตาฟ้าที่ได้รับความโปรดปรานจากวิถีสวรรค์ ฆ่าเท่าไรก็ไม่ตาย ราวกับกิ้งก่าที่ตัดหางแล้วงอกใหม่ได้ไม่รู้จบ รับมือก็ยิ่งยุ่งยากเสียจริง
ช่างเถอะ คิดเสียว่าเป็นด่านหนังสือประสบการณ์ที่ฟื้นคืนชีพได้ไม่จำกัดแล้วกัน จะได้เก็บประสบการณ์ต่อสู้ได้เรื่อย ๆ ไป๋หลานครุ่นคิดอย่างมองโลกในแง่ดี
“ข้าว่าเจ้าของร่างควรเห็นใจข้ามากกว่า หากเจ้าไม่ทำภารกิจ ข้าก็ไม่มีวันได้เลื่อนตำแหน่ง” ระบบเอ่ยอย่างเศร้าโศก
ไป๋หลานเลือกทำเป็นหูทวนลม แล้วแช่น้ำต่ออย่างสบายใจ
ขณะเดียวกัน ณ ก้นหน้าผา—