เช่นเดียวกัน วิชาระดับล่างขั้นสูงและขั้นกลางก็ไม่ใช่สิ่งที่ผู้บำเพ็ญตัวน้อยขั้นหลอมปราณชั้นหนึ่งอย่างนางจะใช้ได้ในตอนนี้
มีเพียงวิชาขั้นต่ำอย่างวิชาลูกไฟเท่านั้นที่พอฝืนใช้ได้ แต่ก็เผลอเผาบ้านได้ง่ายมาก
อย่างน้อยนางก็จดจำเคล็ดวิชาและหลักสำคัญของวิชาเหล่านี้ไว้ในสมองหมดแล้ว
แต่การสืบทอดวิชานั้นก็เหมือนเกมสำรวจที่ไป๋หลานเคยเล่นอยู่บ่อย ๆ ในอดีต จะไม่เรียนก็ได้ แต่ต้องมีไว้ครอบครอง
สารบัญภาพต้องปลดล็อกให้ครบ เผื่อวันหน้าจะได้ใช้!
แค่ของอยู่ในหัวฉัน ก็ถือว่าคุ้มแล้ว!
“พูดก็พูดเถอะ วาสนาที่ผู้มีชะตาฟ้าลิขิตทั้งสองคนได้จากหอคัมภีร์ ล้วนไม่เลวเลยทีเดียว” ไป๋หลานพลิกดูความทรงจำในหัว ก่อนคัดวิชาออกมาสองเล่ม “ก้าวย่างไร้ร่องรอยน้อยของหลงอ้าวเทียน กับฝ่ามือเมฆาเพลิงของไป๋หลิง... ไม่เลว ๆ ล้วนเป็นของดีทั้งนั้น”
ก้าวย่างไร้ร่องรอยน้อยเป็นวิชาตัวเบา เมื่อฝึกจนบรรลุขั้นสูงสุด เพียงพลิกแพลงฝีเท้า ก็สามารถทำให้เงาติดตามกาย เคลื่อนไหวไร้ร่องรอยได้
เหนือกว่านั้นยังมีวิชาท่วงท่าระดับปฐพีอีกเล่มหนึ่ง นั่นคือก้าวย่างไร้ร่องรอยใหญ่ เงื่อนไขแฝงของวิชานี้คือ ต้องฝึกก้าวย่างไร้ร่องรอยน้อยจนบรรลุขั้นสูงสุดเสียก่อน
ส่วนฝ่ามือเมฆาเพลิงนั้นเป็นวิชาที่มีอานุภาพร้ายกาจอย่างแท้จริง เทียบได้กับวิชาระดับเสวียน
วิชาทั้งสองเล่มนี้นับเป็นวิชาที่มีประโยชน์ที่สุดในบรรดาวิชาของหอคัมภีร์สายนอก ทั้งยังเป็นหนึ่งในวาสนาของบุตรแห่งสวรรค์ทั้งสอง
ระบบกลั้นหัวเราะจนตัวสั่น
ยามจารึกแผ่นหยก มีเจ้าภาพผู้มีจิตใจเมตตาและเสียสละอย่างยิ่งบางคน จงใจนำแผ่นหยกวิชาทั้งสองเล่มที่เดิมวางอยู่ตรงมุมอับ ไปซ่อนไว้ในตำแหน่งที่มองเห็นยากกว่าเดิม