“เธอ... เธอพูดเหลวไหล!” ติงซูหยาถูกเขาทำเอาตกใจจนหน้าซีดเผือด ร่างกายกระตุกเกร็งดิ้นรนอยู่สองสามครั้ง รู้สึกไม่สบายไปหมดทุกส่วน
“ไม่เชื่อเหรอ? ถ้าไม่เชื่อก็ลองดูเองสิ” ถังโต้วโต้วเป็นคนตรงไปตรงมา เขาลากติงซูหยาไปยืนหน้ากระจกที่อยู่ไม่ไกล แล้วร่ายคาถาเปิดเนตรให้อีกครั้ง
เมื่อนิ้วกลางกับนิ้วชี้ของเขาเลื่อนพ้นหน้าติงซูหยา สายตาของเธอก็พลันกระจ่างขึ้น!
เธอยังไม่ทันได้ทำอะไร พอลืมตาขึ้นก็เห็นภาพตัวเองในกระจกอย่างชัดเจน
เป็นอย่างที่ถังโต้วโต้วพูดจริง ๆ มีเด็กผีขนาดต่างกันถึงหกตนกำลังเกาะติดอยู่บนตัวเธอ!
เด็กผีพวกนั้นหัวโตพุงพลุ้ย ทั้งตัวเขียวช้ำ ผิวกึ่งโปร่งแสง เส้นเลือดปูดโปน ฟันสองแถวเรียงแหลมราวกับเข็มเหล็ก ที่สะดือยังมีสายสะดือยาวเฟื้อยห้อยอยู่
สองตนในนั้นเป็นก้อนเนื้อเปื้อนเลือด ยังแยกแขนขาและมือเท้าไม่ออก ดูก็รู้ว่าถูกทำให้แท้งตั้งแต่ยังไม่ทันก่อตัวสมบูรณ์
พวกมันดูเหมือนเกลียดติงซูหยามาก ทั้งหยิกทั้งกัดเธอ อีกตนที่ตัวโตกว่าหน่อยก็มีใบหน้าบิดเบี้ยว กำลังบีบคอเธออย่างแรง
“อ๊าย—”
ติงซูหยาตกใจจนแทบคลุ้มคลั่ง เสียงกรีดร้องแหลมบาดหูพุ่งทะยานขึ้นฟ้า ดึงดูดให้ทุกคนในงานเลี้ยงหันมามอง
“ไปให้พ้น! ไปให้พ้นสิ! อย่ามาเกาะฉัน ไปให้พ้น!”
ติงซูหยาทำตัวราวกับลิงป่าที่คลุ้มคลั่ง ทั้งกรีดร้อง ทั้งบิดตัวตบตีตัวเอง กระโดดโลดเต้น ร้องไห้โวยวาย ไม่เหลือภาพลักษณ์คุณนายผู้ดีเลยแม้แต่น้อย
“เธอเป็นอะไรไปน่ะ?” คนที่ยืนมุงอยู่กระซิบกระซาบกัน
ในสายตาพวกเขา บนตัวผู้หญิงตรงหน้าไม่มีอะไรเลย จู่ ๆ เธอก็อาละวาดขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ