พอได้ยินคำพูดของเธอ เสียงหัวเราะของอีกฝ่ายก็หยุดลง ร่างของหลี่ซาซาที่ถูกสิงค่อย ๆ ปรากฏเลือนรางขึ้นท่ามกลางหมอกขาว
เธอกวาดตามองทุกคนด้วยสายตาเย็นชาและมืดหม่น จากนั้นก็หันหลัง ลอยเข้าไปในห้องทางซ้ายมือ
“ไปดูกัน” เจียงอวี๋ไม่ลังเล นำทุกคนมุ่งหน้าไปยังห้องพักห้องนั้น
ตู้เสี่ยวเสวี่ยกับหวังเหวินขวัญเสียจนแทบสิ้นสติ คลานล้มลุกคลุกคลานตามไป
เมื่อมาถึงหน้าห้องที่หลี่ซาซาหายตัวเข้าไป บนประตูก็มีเลข “404” เขียนไว้อย่างชัดเจน!
ทันทีที่เจียงอวี๋กับถังโต้วโต้วก้าวเข้าห้อง ไฟด้านในก็สว่างพรึ่บขึ้นมา
ทุกอย่างในห้องพักพลันปรากฏชัดเจน
ห้อง 404 ถูกปิดตายไปนานแล้ว บนเตียงห้าหลังที่ควรจะว่างเปล่าไร้สิ่งของ กลับมีข้าวของวางอยู่มากมาย ทั้งผ้าปูที่นอน เครื่องนอน และตุ๊กตาขนฟู ครบครันทุกอย่าง
โต๊ะที่ควรมีฝุ่นจับกลับสะอาดสะอ้าน กระจก หวี และผลิตภัณฑ์บำรุงผิวของผู้หญิงวางเรียงอย่างเป็นระเบียบ ให้บรรยากาศเหมือนมีคนอาศัยอยู่
“เอ๊ะ พวกเธอไม่ได้บอกเหรอว่าหลังเกิดเรื่อง ห้องพักถูกปิดตาย ไม่มีใครอยู่มานานแล้ว แล้วนี่มัน…”
ถังโต้วโต้วกำลังจะถาม เจียงอวี๋ก็ยกนิ้วทำท่า “ชู่” ใส่เขา “นี่เป็นภาพลวงตา ผีร้ายเหยา หลานหลานสร้างขึ้นมา อยากให้พวกเราเห็น”
“อ๋อ ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง!” ถังโต้วโต้วไม่พูดอะไรต่อ เขากอดอก ยืนดู “ภาพฉายสามมิติ” อย่างสบายใจ
ตอนแรกทุกอย่างดูปกติดี สวีลี่ลี่ หวังเหวิน ตู้เสี่ยวเสวี่ย และหลี่ซาซาทั้งสี่คนกลับจากเรียนช่วงค่ำแล้วก็เริ่มล้างหน้า ทาครีมบำรุง พอกหน้า และทำกิจวัตรก่อนนอน